İnsan ilhamdan rahatsız olur mu? Maalesef oluyor. Çünkü hakiki ilham, ruhta sarsılmaz bir huzur inşa eder ve insanın ebedî hayatını kurtarmaya vesile olur. Bazı basiret yoksunu çevrelerin, Bediüzzaman Said Nursî’nin Risale-i Nur’lar için "ilhamen ve ihtaren yazdırıldığını" ifade etmesinden rahatsızlık duymaları hayret vericidir. Sanki kendilerine hayatlarında hiç ilham gelmemiş; sanki Beethoven, Çaykovski gibi dehalar o ölümsüz besteleri sadece kuru bir akılla yapmış; sanki şairler ve yazarlar kalplerine doğan o estetik parıltılar olmadan eser ortaya koyabilmiş gibi, Bediüzzaman’ın iman hakikatlerini "sevkiilahî ve ilhamla yazdırıldı" diyerek ilan etmesine adeta feryat ediyorlar.

Eğer Cenab-ı Hak ilham etmeseydi, o küçücük arı binbir çiçekten şifa kaynağı olan balı nasıl toplayacaktı? İpek böceği, o muhteşem manevi tezgâhında ipeği nasıl dokuyacaktı? Mimar Sinan gibi asırlara hükmeden devasa sanatkârlar, o eşsiz mimari şaheserleri hangi ilham olmadan tasarlayabilecekti? Acaba ilham mekanizması olmasaydı; elektrikten telefona, radyodan yapay zekâya kadar insanlığın hayatını kolaylaştıran, özünde Allah’ın ilim ve tekvin sıfatının birer tecellisi olan bilimsel icatlara nasıl sahip olacaktık?

İnsan, Risale-i Nur’ları okurken ruhunun ve latifelerinin farkına varır. Üstad’ın o çok sevilen, diline ve üslubuna pek yakışan izah metodu ve teşbih sanatı adeta büyüleyicidir. Zira fenden ve felsefeden gelen yaralar, zihinleri bulandıran dalaletçi şüpheler, ancak bu derece yüksek, edebi ve mukni (ikna edici) bir dille tedavi edilip sükûnete erdirilebilir.

Daha önceki yazılarımda da ifade etmiştim: Beşerî heykeltıraşlık nasıl ki ham maddeyi alır, yontar ve onu görünür, anlaşılır bir estetiğe dönüştürür; işte alegori (sembolizm) ve teşbih de yazının, anlatımın heykeltıraşlığıdır. Bediüzzaman; çıplak gözle görülmeyen, ihata edilmesi........

© Milat