Bir gemi uzun süre hareket etmediğinde deniz onu beklemiyor.

Suyun tuzu çeliğe işliyor. Akıntı gövdeye durmadan dokunuyor. Gözün kolayca seçemeyeceği küçük deniz canlıları, kendilerine tutunacak yüzeyler buluyor. Günler haftalara uzandıkça geminin su altında kalan bölümü yavaş yavaş değişiyor.

İnsan gözünün gördüğü hâlâ aynı gemi.

Denizin gördüğü ise başka.

Hürmüz Boğazı’nda uzun süredir bekleyen 1.500’den fazla ticari gemiyle ilgili bilim insanlarının dikkat çektiği mesele tam da burada başlıyor. Hareketsiz kalan gemilerin gövdelerinde biriken mikroorganizmalar, algler ve omurgasız canlılar, gemiler yeniden yola çıktığında başka denizlere taşınabilir. Maryland Üniversitesi Çevre Bilimi Merkezi’nden deniz bilimci Mario Tamburri’nin de yer aldığı araştırmacılar, bu durumun istilacı türlerin yeni bölgelere yayılması bakımından ciddi bir risk oluşturduğunu belirtiyor.

Dünyanın gözü Hürmüz’de petrolün hareketine çevrilmiş durumda.

Denizin altında ise başka bir hareketlilik yaşanıyor.

Çünkü beklemek, yalnızca zamanı tüketmiyor; bulunduğu yeri de değiştiriyor.

Hürmüz’de deniz trafiği hâlâ savaş öncesindeki düzeyin çok altında. Bununla birlikte İran, Bağdat’ın girişimleri sonrasında bazı Irak petrol tankerlerinin geçişine özel izin verdi. Irak da petrol ihracatını Ceyhan üzerinden artırmanın yanı sıra Suriye’deki Baniyas ve Ürdün’deki Akabe üzerinden yeni çıkışlar oluşturmanın yollarını arıyor.

Yol yeniden açılmaya başladığında gemiler hareket edecek.

Fakat uzun süre bekleyen gemiler, durdukları günkü gemiler olmayacak.

İlk bakışta küçük bir ayrıntı bu.

Petrolün, savaşın, güvenliğin ve ticaret yollarının konuşulduğu bir dönemde bir geminin gövdesine tutunan canlılar kolayca haberin kenarında kalabilir. Oysa denizin sessizce yaptığı şey, büyük siyasetin göremediği başka bir hesabı önümüze koyuyor.

Bir geminin yükünü biliriz.

Manifestosu vardır. Limanı bellidir. Gideceği yer hesaplanır.

Fakat gövdesine tutunanın manifestosu yoktur.

İnsan hayatında da buna benzeyen........

© Milat