Κάθε καλοκαίρι, χιλιάδες ελληνικές οικογένειες περιμένουν με αγωνία την ανακοίνωση των βάσεων εισαγωγής στα πανεπιστήμια. Για τους νέους ανθρώπους αποτελεί τη δικαίωση μιας πολυετούς προσπάθειας και το πρώτο μεγάλο βήμα προς το μέλλον τους. Για τους γονείς, όμως, η χαρά της επιτυχίας συνοδεύεται πλέον από ένα δεύτερο, εξίσου κρίσιμο ερώτημα: θα μπορέσουμε να στηρίξουμε οικονομικά το παιδί μας για να ολοκληρώσει τις σπουδές του;

Το ερώτημα αυτό δεν τίθεται στην αφετηρία της διαδρομής. Έρχεται αφού οι περισσότερες οικογένειες έχουν ήδη επενδύσει επί τρία και πλέον χρόνια σημαντικό μέρος του εισοδήματός τους σε φροντιστήρια και ιδιαίτερα μαθήματα, καλύπτοντας στην πράξη ένα σημαντικό μέρος του κόστους της αποκαλούμενης «δωρεάν» δημόσιας εκπαίδευσης.

Στη σημερινή Ελλάδα, όμως, η επιτυχία στις Πανελλαδικές Εξετάσεις δεν αρκεί. Η δυνατότητα ενός νέου να ολοκληρώσει τις σπουδές του εξαρτάται ολοένα και περισσότερο από το αν η οικογένειά του μπορεί να χρηματοδοτήσει ένα δεύτερο σπίτι και να ανταποκριθεί στο αυξημένο κόστος διαβίωσης.

Σύμφωνα με μελέτη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η στεγαστική κρίση επηρεάζει άμεσα την ευημερία των φοιτητών, τις ακαδημαϊκές τους επιδόσεις και την περιφερειακή ανταγωνιστικότητα, ενώ το υψηλό κόστος και η έλλειψη διαθέσιμης κατοικίας αποτελούν σημαντικά εμπόδια τόσο για την πρόσβαση όσο και για την ολοκλήρωση των σπουδών. Η ίδια μελέτη επισημαίνει ότι το κόστος στέγασης μπορεί να επηρεάσει ακόμη και την εγγραφή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ή τη συμμετοχή των νέων σε προγράμματα κινητικότητας.

Το πραγματικό αποτέλεσμα των Πανελλαδικών δεν κρίνεται πλέον μόνο από τα μόρια. Κρίνεται από το αν μια οικογένεια έχει τη δυνατότητα να χρηματοδοτήσει τις σπουδές του παιδιού της.

Γι' αυτό η φοιτητική στέγη δεν αποτελεί μόνο στεγαστικό ζήτημα. Αποτελεί ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης, ίσων ευκαιριών και εθνικής πολιτικής.

Μια χώρα που επενδύει στη γνώση και στη νέα γενιά δεν μπορεί να επιτρέπει το οικογενειακό εισόδημα να καθορίζει ποιος θα μπορέσει πραγματικά να σπουδάσει. Η φοιτητική κατοικία δεν είναι απλώς μια εκπαιδευτική υποδομή. Είναι ταυτόχρονα στεγαστική, κοινωνική, αναπτυξιακή και δημογραφική πολιτική. Και όσο η Ελλάδα εξακολουθεί να διαθέτει από τα χαμηλότερα ποσοστά δημόσιας φοιτητικής στέγασης στην Ευρώπη, το κόστος αυτής της ανεπάρκειας θα συνεχίσει να μεταφέρεται σχεδόν αποκλειστικά στις ελληνικές οικογένειες.

Όταν η Ελλάδα καλύπτει το 2,6% και η Ευρώπη το 15%-18%

Τα στοιχεία αποτυπώνουν με σαφήνεια το μέγεθος του προβλήματος. Σύμφωνα με την Εθνική Στρατηγική για τη Στεγαστική Πολιτική 2026-2035, περίπου 200.000 φοιτητές σπουδάζουν μακριά από την οικογενειακή τους κατοικία, από το σύνολο των 361.000 ενεργών φοιτητών της χώρας. Ωστόσο, οι διαθέσιμες δημόσιες φοιτητικές κλίνες δεν ξεπερνούν τις 9.200.

Αυτό σημαίνει ότι η Ελλάδα καλύπτει μόλις το 2,6% του συνόλου των φοιτητών και μόλις το 4,6% όσων αναγκάζονται να αλλάξουν πόλη για να σπουδάσουν, όταν στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες το αντίστοιχο ποσοστό κυμαίνεται μεταξύ 15% και 18%.

Η διαφορά αυτή δεν αποτελεί απλώς μια αρνητική στατιστική επίδοση. Μεταφράζεται σε χιλιάδες νέους που αναγκάζονται να αναζητήσουν κατοικία στην ιδιωτική αγορά και σε χιλιάδες οικογένειες που καλούνται να επωμιστούν ένα ιδιαίτερα υψηλό κόστος για να μπορέσουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν.

Αν η Ελλάδα επιθυμεί να συγκλίνει με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο, χρειάζεται να θέσει ως εθνικό στόχο τη δημιουργία 30.000 έως 36.000 δημόσιων φοιτητικών κλινών,........

© The Best News