Algı yönetimi yapan uluslararası kanallara göre Tahran, hızlı çözüm yerine enerji altyapısını ve Hürmüz Boğazı’ndaki deniz trafiğini sistematik biçimde hedef alıyor. Piyasalar ani şokları kısa sürede fiyatlayabilir; ancak uzayan belirsizliği fiyatlamakta zorlanır. Volatilite uzadıkça risk primi kalıcılaşır, kurumsal yatırım kararları ertelenir.

ABD net enerji ihracatçısı olduğundan petrol fiyatlarının yükselmesi rakip ekonomilerin dolar talebini artırıyor. Savaş ortamında küresel sermaye güvenli liman olarak dolara akıyor. Avrupa ve Asya enerji ithalatçısı konumunda olduğundan büyüme beklentileri aşağı revize ediliyor, euro ve yen değer kaybediyor; DXY karşılaştırmalı olarak yukarı çıkıyor. Enerji enflasyonu PCE’yi yukarı iterse Fed faiz indirimini erteler, faiz farkı ABD lehine kaldıkça carry trade mantığıyla dolar daha da güçleniyor.

100 dolar salt teknik bir direnç değil; enflasyon beklentilerini doğrudan etkileyen psikolojik bir kırılma noktasıdır. Enerji kaynaklı maliyet baskısı yarın açıklanacak PCE endeksini yukarı itebilir. PCE yükselirse Fed faiz indirimlerini ertelemek zorunda kalır. Bu senaryo, hisse senedi değerlemelerini baskı altına alan ikincil bir şok dalgası demektir.

AIE’nin 400 milyon varillik açıklaması piyasaları yatıştırmadı. Demek ki fiyatları belirleyen artık fiziksel arz-talep dengesi değil, jeopolitik algı ve spekülatif pozisyonlar. Bu ayrışma önemlidir; politika araçları etkinliğini yitirdiğinde piyasalar daha oynak davranır.

Resesyon henüz resmi gündemde olmasa bile piyasa, savunmacı hisse senetlerine sessiz sedasız dönmeye başlıyor. ABD’nin savaş harcamaları, altı günde 11,3 milyar dolar harcama, bütçe açığı üzerinde yapısal bir baskı anlamına geliyor. Ancak ABD aynı zamanda net enerji........

© Para Borsa