Gece yağmur yağıyor.

Öyle romantik filmlerdeki gibi camı süsleyen cinsten değil.

Ağır. Israrcı. Susturmayan bir yağmur.

Sokak lambası titrek. Ev sessiz. Telefon ekranı yüzüstü bırakılmış.
Bir şey yazılacak ama yazılmıyor.

Bir şey söylenecek ama geceye bırakılıyor.

İşte tam bu anlarda sessizlik, yalnız kalınca daha çok konuşuyor.

Çünkü yalnızlıkta sessizlik masum değildir.

Kalabalıkta susarsın, idare edersin.

Ama gece olunca… Yağmur başlayınca… İnsan kendinden kaçamaz.

Biz sessizliği çoğu zaman olgunluk sanıyoruz.

“Büyüklük bende kalsın” diyoruz.

“Şimdi sırası değil” diyoruz.

“Boş ver, değmez” deyip içimize gömüyoruz her şeyi.

Ama kimse şunu söylemiyor:

Sessizlik gömüldüğü yerde kalmaz. İçeride çalışır. Hem de yavaş yavaş.

Sessizliği bozmak tehlikelidir.

Çünkü düzen bozulur. İnsanlar rahatsız........

© Akdeniz Gerçek