Kur'ân-ı Kerîm'in bu emri, yalnızca Peygamber Efendimiz'e (asm) değil, onun şahsında bütün mü'minlere yöneltilmiş evrensel bir hayat düsturudur:"Emrolunduğun gibi dosdoğru ol!”

Bu emir inançta, ibadette, ahlâkta, ticarette, adalette ve bütün hayat boyunca istikamet üzere yaşamayı ifade eder. Peygamber Efendimiz (asm), daha risalet gelmeden önce bile toplumunda "el-Emîn" yani güvenilir insan olarak tanınıyordu. Çünkü doğruluk, peygamberlikten önce de sonra da onun ayrılmaz vasfıydı. Hadis-i şerifte ise bu hakikat şöyle ifade edilir: "Ya hayır söyle, yahut sus"1, Demek ki İslâm, doğru konuşmayı emretmektedir.

Bediüzzaman Said Nursî Hazretleri doğruluğu, iman hizmetinin temel taşı olarak görür. En meşhur ölçülerinden biri şöyledir:

"Her söylediğin doğru olmalı; fakat her doğruyu her yerde söylemek doğru değildir. Bazen zarar verse sükût etmek lâzımdır; yoksa yalana hiçbir vakit fetva yoktur."2, Bu veciz ifade, doğruluk ile hikmeti birlikte öğretmektedir. Mü'min asla yalan söylemez; ancak hakkı söylerken de zamanını, üslûbunu ve muhatabını gözetir.

Bediüzzaman, doğruluğu yalnızca ahlâkî bir erdem değil, imanın bir neticesi olarak ele alır. Keza, İhlâs Risalesi'nde en önemli esaslardan biri doğruluk ve samimiyettir. Amellerin Allah rızası için yapılması, gösterişten ve menfaatten uzak durulması, doğruluğun temelidir. Çünkü ihlâs olmayan yerde tam doğruluk da bulunmaz.

Bediüzzaman, Hazretleri, İslâm dünyasının geri kalış sebeplerini anlatırken şöyle der: "Doğruluk ve sıdk, İslâmiyet hayatının esasıdır."3 Yine aynı eserde şu tespiti yapar: "Müslümanlığın hayatı sıdktır." Bu ifade, doğruluğun yalnızca bireysel bir ahlâk olmadığını; toplumların........

© Yeni Asya