Ο κυρίαρχος πολιτικός λόγος είναι «μετρητικός». Πρώτα συγγράφεται το δημοσκοπικό σενάριο και εν συνεχεία γίνεται η προσαρμογή της πολιτικής αφήγησης σε αυτό. Διαμορφώνεται έτσι ένας πολιτικός λόγος, ως κατασκευή πλατωνικού στερεού, πολύεδρου, που οι έδρες αντιστοιχούν σε διαφορετικά, δημοσκοπικά προσδιορισμένα, κοινά.

Εχουμε θέμα με τους αγρότες ή έχουμε πρόβλημα με τους αυτοαπασχολούμενους, με τους οικιστές, με τα κατοικίδια, με τη Λιβύη κ.λπ. Αναλόγως διαμορφώνεται μια εβδομαδιαία ή μηνιαία παραλλαγή στο έργο – πότε επιδοματικό, πότε δικαιικό, πότε εξοπλιστικό. Δεν υπάρχει ενιαίο πολιτικό σώμα, δεν υφίσταται ιδεολογικό υπόστρωμα, δεν υπάρχει στρατηγική στόχευση – στιγμιαίες πολιτικές διευθετήσεις, με βάση μια διεσταλμένη επικαιρότητα. Αφού δεν υπάρχει σχεδιασμός, υπάρχει η προσαρμοστικότητα ως υποκατάστατο. Αυτή όμως είναι η ευρύτερη παιδεία του συστήματος, όπως και του κοινού του, το οποίο κατανέμεται στις διάφορες δημοσκοπικές κατηγορίες και επιθυμίες.

Μετά τη χρεοκοπία του........

© Ta Nea