Μνήμη Γιώργου Κακουλίδη

Οσο συνεχίζουν να γράφονται τα κείμενα της σειράς «Οταν γνώρισα τον/την…», συνειδητοποιώ με έναν όλο και πιο ξεκάθαρο τρόπο πως όλα τα πρόσωπα που τους είναι αφιερωμένα τα κείμενα αυτά είτε πρόκειται για άτομα του πνευματικού είτε του καλλιτεχνικού χώρου, όσο και αν υπήρξαν εγκατεστημένα ή ενσωματωμένα στο συγκεκριμένο πολιτικό και κοινωνικό σύστημα της εποχής τους, ταυτόχρονα λειτουργούσαν, αν όχι άμεσα αντιδραστικά, οπωσδήποτε υπονομευτικά για το σύστημα αυτό.

Ορισμένα μάλιστα, ιδιαίτερα ποιητές, όπως για παράδειγμα ο Ν. Δ. Καρούζος, που έδειχναν σαν να έχουν πέσει από τον ουρανό, αφού θα ήταν αδύνατον να τους φανταστείς να κάνουν διακοπές, να συζητάνε για το τι έφαγαν, ή για το τι πρόκειται να φάνε, ή ακόμη να έχουν ασφαλιστεί σε ένα οποιοδήποτε Ταμείο ώστε να έχουν μια σύνταξη στα γεράματά τους.

Πολύ περισσότερο δεν θα τους ακούσεις να μιλάνε για οποιαδήποτε μορφής αποταμίευση, αφού για τους ίδιους παραμένει εξαιρετικά επείγον και μιας αδυσώπητης προτεραιότητας ό,τι για τους άλλους μπορεί να αναβάλλεται ακόμα και με την προοπτική να μην τους απασχολήσει ποτέ, όσο ζουν, η ερμηνεία δηλαδή του οντολογικού φαινομένου, γιατί ερχόμαστε και γιατί φεύγουμε από τον κόσμο αυτό, χωρίς ποτέ να παίρνουμε μιαν απάντηση.

Βέβαια δεν παύει να παραμένει μια διερώτηση που γίνεται ακόμη και λυτρωτική, όταν μια ενδεχόμενη απάντηση φτάνει στα επίπεδα μιας διατύπωσης, όπως αυτή του Καρούζου, που είχε γράψει πως «η επιδίωξη της σκέψης να λάβει απάντηση στην........

© Ta Nea