Diğer

04 Şubat 2026

Dünya yeni bir belirsizlik eşiğinde. İran’da savaş ihtimali konuşuluyor, Ukrayna–Rusya hattı hâlâ kanıyor. Epstein dosyası ise küresel ölçekte güç, para ve ahlak ilişkisini yeniden tartışmaya açtı. Bizde ise daha küçük görünen ama aynı derecede anlamlı bir soru dolaşıyor: ‘’Paralar nerede?"

Bu soru, yalnızca bir transfer döneminin ya da bir başkanın muhasebesiyle ilgili değil; aslında bir yönetim anlayışının, kurumsal bir refleksin ve kulüp kültürünün aynasıdır. Rakip kulüpler küresel futbol piyasasında büyük isimleri kadrolarına katarken Galatasaray, olağan seçimli kongreyi gerekçe göstererek temkinli davranmayı tercih ediyor. Bu tercih, teknik bir zorunluluktan ziyade siyasi bir pozisyonu andırıyor: Beklemek, ertelemek ve sorumluluğu zamana yaymak.

Oysa taraftarın itirazı sadece transferden ibaret değil. Bir Galatasaray–İstanbulspor maçına gitmenin bile ciddi bir ekonomik yük hâline gelmesi, futbolun artık yalnızca sahada oynanmadığını gösteriyor. Bilet, ulaşım, yemek ve lisanslı ürün tüketimiyle birlikte tribün deneyimi, orta sınıf için dahi titiz bir planlama gerektiren bir lükse dönüşmüş durumda.

Bu noktada “Paralar nerede?” sorusu tribünden eve taşınıyor; gündelik hayatın sade ama sarsıcı gerçekliğiyle karşılık buluyor. Soru, ekonomik olduğu kadar ahlaki bir nitelik de kazanıyor. Türkiye’de büyük kulüpler tarihsel olarak başkan merkezli yapılardır ve Galatasaray da bu gerçeğin dışında değildir. Bu nedenle hesap sorusu, kaçınılmaz biçimde yönetime ve nihayetinde başkana yönelir. Yakın geçmişte bu sorunun Beşiktaş’ta nasıl sorulduğu ve nasıl yankılandığı hâlâ hafızalarda.

Galatasaray geleneğinde bu tür sorular cevapsız kaldığında, yanıt sandıkta........

© T24