Se me desen a escoller entre ter un país cheo de patriotas ou cheo de cidadáns, moito me temo que escollería a primeira opción. Faríao porque aqueles son consecuencia de emocións, fortes e sinceras, vaia que si, mentres que estes o son grazas ó coñecemento e a reflexión. Pénsoo así dende hai moitos anos, dende que fun advertido de que ós países fanos os poetas, afirmación ben poética, si, merecedora dun estudo previo e dunha reflexión que poría en evidencia que si, que é certo, que de boas intencións esta o inferno cheo.

Non participo da convicción, que tanto lle escoitei a Torrente Ballester, de que os poetas o que son é un conxunto de vagos, pois se foran máis traballadoriños afrontarían a prosa. Tampouco é iso. Coido eu. Sucede que os poetas son moi poucos e os versificadores moitos; tantos que é imposible que se lean e recoñezan entre eles, que se lean e relean, e deambulen de xeito que, se non se len entre eles, non é de esperar que consigan ser lidos polo resto da concorrencia.

Sei que este comentario pode ser equiparado, por........

© La Región