Weg met de chemische terreur in openbare ruimtes

Geen waardeoordeel en geen nostalgisch gezever, maar vroeger wasten we ons gewoon bij het fonteintje. Eenmaal per week gingen wij, vier kinderen, na elkaar in een teil met zeepsop op de keukenvloer. Mijn vader, die tuinman was, kon na een dag hard werken naar zweet, aarde, olie en benzine ruiken. Een fijne geur. Ik kwam het aroma later nog weleens tegen in romans, waar norse, onbereikbare mannen naar een mix van hout, buitenlucht en ruwe elementen roken.

Vroeger waren luchtjes nog synoniem aan zeep. We gebruikten geen geurwater of deodorant. Later stonden er weleens kleine parfumflesjes in huis, gekregen van een tante uit Duitsland. Geconcentreerde, geelachtige vloeistof. Mijn zuster goot eens zo'n flesje helemaal leeg over mijn haar. Hoe vaak ik het daarna ook waste bij het fonteintje, die zware geur bleef hangen. De meester op school werd kwaad vanwege de penetrante lucht die ik die week verspreidde. Hij hield een preek over de ruimte die ik op geurgebied innam.

Toen is mijn aversie tegen parfum ontstaan. Maar de meester legde destijds wel de vinger op de zere........

© Joop