Ahde vefa… İki kelime. Söylemesi kolay, taşıması ağır. Çoğu zaman vefayı insanlarla aramızdaki bir mesele olarak düşünüyoruz. Verilen bir sözü tutmak, yapılan iyiliği unutmamak, eski bir dostu şartlar değişince geride bırakmamak… Evet, bunların hepsi vefanın bir parçası.

Fakat insan yalnızca insana mı vefa gösterir?

Bana kalırsa insanın doğduğu sokağa, büyüdüğü şehre, kendisinden önce yaşamış insanlara hatta kendisine bırakılan hafızaya karşı da bir ahdi vardır.

Hiçbirimiz hayata boş bir sayfanın ortasında başlamıyoruz. Bizden önce söylenmiş sözlerin, kurulmuş şehirlerin, yazılmış kitapların, edilmiş duaların ve verilmiş mücadelelerin devamına doğuyoruz. Biz orada doğduysak, yaşıyorsak ve yürüyorsak bunun bir sebebi var. Bu sebebi anlamak da doğduğumuz yeri anlamaktan geçiyor bana kalırsa çünkü üzerinde yürüdüğümüz taşın........

© Güneydoğu Ekspres