33 yıl oldu. 33 yıl önce 33’ü aydın ve sanatçıyı diri diri yakmışlardı, Sivas Madımak’ta. 33 köylüyü kurşuna dizmişlerdi Erzincan Başbağlar’da.

Madımak’ta olan, kamu yetkililerinin gözü önünde ve doğrudan Alevileri hedef almıştı. Başbağlar katliamı ise Madımak’a misilleme gibi gösterilerek bin yıldır birlikte yaşayanların arasına duvar örülmek istenmişti.

Neden? Kardeşlik iklimini bozmak için...

Her iki katliam da kendiliğinden olmamış; her iki katliamın üzerinden 33 yıl geçmiş olmasına karşın hâlâ kimlerin yaptırdığı bir türlü açıklığa kavuşturulamadı.

Bir amaçları vardı elbette; Kahramanmaraş’ta, Çorum’da ne amaçlandıysa Madımak’ta da onu amaçlamışlardı. O amacı perçinlemek için benzerini Başbağlar’da yapmışlardı.

Bir rakam değil, 33... Doğrudan doğruya 33 ayrı noktaya düşen ateşin alazıdır. 33 yıldır, 33 ayrı noktada yanmayı sürdürüyor. Biliyorum, yargılamalar oldu; bazı aparatlar suçlu bulundu ama hepimiz biliyoruz ki o ateşin yakılmasına aracı olanlar, o yangına körükle gidilmesini sağlayanlar hâlâ açığa çıkarılamadı.

Ne zaman Madımak’ı yahut Başbağlar’ı hatırlasam, şu Meksika atasözü gelir aklıma:

“Biri size parmağıyla güneşi gösterdiğinde, parmağa odaklanmayın; gerçeği göremezsiniz. Güneşe odaklanmayın, gözlerinizi alır; gerçeği göremezsiniz. Gerçek, parmak ile güneş arasındadır.”

‘İSKENDER DE TAKMAYIZ, SULTAN MURAT DA’ 

Farklı inanç ve etnisiteler arasına nefret tohumları ekerek küresel hükümdara bağımlı hale getirmek; yani ülkemizi modern sömürge, insanımızı da modern köle yapmak için bizi birbirimize düşman etmek...

Bugüne dek başaramadılar. “Nuh’a beşikler veren, Havva Ana’yı dünkü çocuk sayan” Anadolu’dur burası. Kardeşlik iklimi, boy verir burada. Ne demişti Ahmed Arif?

“Binlerce yıl........

© Cumhuriyet