"Bile"den de incinir "karınca" cümlesindeki karıncayim ben…

Sırtımda, dağların bile kaldıramayacağı bir vebalin, koca bir sabrın yükü vardır; ama bilirim ki benim asıl imtihanım, üzerime basılan devasa çizmelerin ağırlığı değil, o adımların sahiplerinin kalplerindeki nasırdır.

​Ben ki narin bir dokunuşla bile ruhu un ufak olanların, rüzgârın bile hoyratça çarpmaya kıyamadığı bir canın sahibiyim. Bir "ah" derim, gökkubbe sarsılır; lâkin o "ah" sesimi duyan olmaz. Dilim yok ki bağırıp isyan edeyim, sesim yok ki bu kör kuyuya basanlara "dur" diyeyim. Ben ancak ezildikçe çoğalan, sustukça derinleşen bir kederin en sessiz tanığıyım.

​Kendi gövdemden ağır ne varsa taşıdım ömrümce; yarım kalmış sevdaları, söylenmemiş cümleleri ve inceden inceye sızlayan o eski haksızlıkları... Ve her defasında, üzerime basıp geçenlere kahrımı değil, yine kendi acımın zarafetini kondurdum. Çünkü ben karıncayım; nazik yaraların, en derin suskunlukların ve çiğnendikçe çoğalan o ezeli mağlubiyetin ta kendisiyim.Derin bir tenhalığın içinde, kendi sesine bile yankı arayan o narin sığınağın ta kendisiyim.

​Ruhumun cidarı o kadar........

© Akasyam