Yine bir çocuk öldürüldü, bir çocuk da cezaevine gitti. Çocuklarımız üzerlerinde suç aletiyle dolaşıyorlarsa durum ciddi demektir. Normal koşullarda çocukların oyalanmak, eğlenmek, yaşama hazırlanmanın coşkusunu paylaşmak üzere bir araya gelmeleri gerekiyor. Oysa son zamanlarda çocuk yaştaki bireyler arasında akran şiddetinin yaygınlaştığını gözlemliyoruz. Şiddetin hat safhaya ulaşması, cinayete varması ise durumun ne denli trajikleştiğini gösteriyor.

Çocuklara, oyun ya da eğlence yerine şiddeti düşündürten nedir? Çocuklar akranlarıyla buluşmaya giderken yanlarında neden suç aleti taşıma gereği duyarlar? En küçük bir tartışma nasıl olur da cinayetle sonuçlanabilir? Şiddet uygulamak, öldürmeye yeltenmek, hatta öldürmek nasıl bu kadar sıradanlaştı? Çocuk yaştaki bireyler yaşamlarının henüz başındayken gelişmeyi, iyileşmeyi, varlıklarını pekiştirmeyi değil de neden yok etmeyi ve yok olmayı seçebiliyorlar?

Bu soruların belki de tümü için akla ilk gelecek yanıt çocuklarımızın ve gençlerimizin henüz yaşamlarının baharındayken yaşama sevincini yitirmeleri ya da zaten onu hiç tatmamış olmaları. Yaşamdan ayırmayı ve ayrılmayı bu kadar kolay kabullenen çocuklar ya bir biçimde yaşama sevincini yitirmişler ya da onu hiç tatmamışlardır.

Yaşama sevincini tatmamak ya da yitirmek. Bunun kök nedenlerine inilmediği sürece şiddet olaylarının, cinayetlerin önüne geçmek mümkün olamaz. Olayları anlık öfkelenmelere bağlayıp işin içinden çıkamayız. Çocuk yaştaki bireylerin nasıl olup da şiddete yöneldiklerinin arka plan nedenlerini ortaya koymak ve çözüm yollarını bulmak gerekiyor. Bunun için de konunun çok yönlü ele........

© 12punto