Bir mahallenin son 30 yılının öğrettikleri

Semtimiz 90’larda imar edilmiş sonra da pek çivi çakılmamış büyük sitelerden oluşur. Bir devlete bir müteahhide mantığıyla planlanmıştır. Lojmanlarla sivil binalar bir aradadır. Parkları, okulları, camisiyle düzgün bir muhittir. Kendi çarşıları vardır.

Bu çarşılar sitelerin beyaz yaka orta gelir mukimlerinin ve yapıldığı günkü ülkenin kendi kapasitesine yeterli ölçüde hazırlanmıştır. Neyi ne kadar satın alıyor, neyi ne kadar üretiyor, neyi ne kadar ithal ediyor, neye ne kadar gücümüz yetiyorsa…

Yıllar içinde ülkenin kapasitesi artıp dev zincirlerin dev mağazalarındaki rafları dolduracak üretim gücüne erişince ve buna paralel olarak toplumun refah standardı yükselince çarşılar yetmemiştir. Çarşı esnafı da çarşının kısıtlarını aşıp kendini geliştirememiştir.

Bu durum yan mahalle için fırsat açıp dinamikleri değiştirmiştir. Mahalleli giriş katları dükkanlaştırıp bizim semtle ekonomik etkileşime geçmiştir. Güçlü bir nakit akışıyla bize bakan çeperlerinden beslenmeye başlamıştır. Çeperlerindeki elektriklenme yan mahallenin kendi içine yayılacak güçlü bir akıma dönüşünce kaçak yapılaşma ve nüfus yoğunluğu yan tarafın karakteri olmuştur. Artan nüfus, mahallenin diğer yanında sanayi sitesi açılınca üretimin ve ihracatın emek ve yetenek havuzu haline gelmiştir.

İstanbul’un küçük bir ölçeğinde; refahın, kapasite sınırlılıklarında ve karşılıklı bağımlılıklar içinde kademeli olarak nasıl yayıldığının gözlemlenebileceği bir örnek böylece ortaya çıkmıştır.

Bu düzen böyle uzun zaman çalıştı. Fakat son yıllarda büyük bir değişim oldu.

Bizim semtte bir tek boş arsa vardı. 10 dönüm kadar. Yan........

© Yeni Şafak