Bir damla su, sayısız canlıya mesken olur. Mikroskobik canlılar, gözle görülmeyen bir âlemde düzen içinde yaşar. Eğer su, bu özelliklerle yaratılmasaydı, hücreler yaşayamaz; hayat daha başlangıçta sönerdi.

Suyun en dikkat çekici vasfı, çözücü oluşudur. Canlılar için gerekli mineralleri taşır, hücrelere ulaştırır. Aynı zamanda atıkları uzaklaştırır. Bir damla su, hem getirir hem götürür. Bu çift yönlü vazife, hikmetli bir dengeyi ilan eder. Ne fazlası zarar verir, ne de eksikliği tolere edilebilir.

Su, ısıyı düzenler. Kolay ısınıp soğumaz; bu sayede canlıların iç dengesi korunur. Donarken genleşmesi ise ayrı bir rahmettir. Eğer su donduğunda büzülseydi, göller ve denizler dipten donar; içlerindeki hayat yok olurdu. Bir damla sudaki bu fizikî özellik, küresel hayatı ayakta tutan bir kilit hükmündedir.

Tekvinî kanunlar, suyu dairesel bir rahmet hâline getirmiştir. İnsan, çoğu zaman suyu sıradan bir ihtiyaç gibi görür. Oysa her yudumda, kâinatın dengesi bozulmadan işlemektedir. Bir damla suyun kirlenmesi, zincirleme olarak pek çok hayatı etkiler. Bu da suyun ne kadar........

© Yeni Asya