Hatice Sönmez Kaya’nın “Börekçi Necip Nasıl Yazar Oldu” adlı öyküsü, edebiyat ile emek dünyası arasındaki görünmez sınırları sorgulayan, toplumsal gerçekçi damarı güçlü bir metindir. Öykü, yazarlığın çoğu zaman belirli bir sınıfsal konumla özdeşleştirildiği bir toplumsal zeminde, bu algıyı ters yüz eden bir anlatı kurar. Kaya, börekçi Necip karakteri üzerinden, yazma ediminin yalnızca entelektüel çevrelere ait bir ayrıcalık olmadığını; aksine hayatın içinden, emeğin ve yoksunluğun içinden de filizlenebileceğini gösterir.

“Börekçi Necip Nasıl Yazar Oldu?” öyküsü, Hatice Sönmez Kaya’nın “Flamingoların Ağıtı” adlı öykü kitabının 16 öyküsünden biri. (s.27-33) Okurken dikkatimi çekti. İlginç bir öyküydü.
Necip, gündelik hayatın tekrarları içinde sıkışmış bir emekçidir. Onun yazarlık serüveni, büyük bir kırılmayla değil, yavaş ve sessiz bir fark edişle başlar. Bu yönüyle öykü, bireysel bir başarı hikâyesi anlatmaz; daha çok, bastırılmış bir ifade ihtiyacının ve sınıfsal sınırların içinden çıkma arzusunun izini sürer. Necip’in yazma isteği, onu çevreleyen maddi koşullardan bağımsız değildir; aksine bu koşulların doğrudan bir sonucudur. Uzun çalışma saatleri, geçim kaygısı ve toplumun ona biçtiği rol, yazıyı Necip için bir kaçıştan çok bir direnme alanına dönüştürür.

Lukács’a göre gerçekçi edebiyat, bireyi soyut bir özne olarak değil, toplumsal ilişkiler ağı içinde konumlandırır. Karakter, ancak bu ilişkiler içinde anlam........

© Sonsöz