Dün yolum Ankara Kalesi’nin tarih kokan sokaklarından Koyunpazarı Sokağı’na düştü. Eski Ankara evlerinin, taş duvarların ve dar sokakların arasında yürürken Karagöz Müzesi’ni gördüm. Merakla içeri girdim. Duvarlarda sergilenen tasvirler, ince deriden kesilerek renklendirilmiş Karagöz ve Hacivat figürleri, geleneksel kıyafetleri ve yüzlerindeki kendilerine özgü ifadelerle geçmişten bugüne uzanan bir hikâyenin, geleneksel Türk tiyatrosunun sessiz tanıklarıydı. Beyaz perdenin ardında hayat bulan gölgelerin dünyasına ait bu figürleri incelerken, ışığın ve gölgenin birbirini tamamlayan organik bir bağını hissettim. Yıllar önce yazdığım bir şiirim düştü aklıma.

Ölümün de adı varmış
Gül olmasa bülbül
Serap olmasa su ölürmüş
Işık olmasa göz
Sevda olmasa yürek ölürmüş
Ölüm olmasa hayat ölürmüş

Karagöz ile Hacivat’ı görünür kılan ışıktı. Işık ile gölge arasında kadim bir dostluk vardı. …Ve ben bugün bu kadim sanatın ustalıkla hazırlanmış........

© Risale Haber