Sonsuzluk Döngüsündeki Zihin

Sonsuzluk Döngüsündeki Zihin

“Sonsuz kaydırma” mantığıyla çalışan sosyal medya algoritmalarının veya durmaksızın tekrarlanan mobil oyunların hiçbirinde bir “son” tasavvuru yoktur. Burada prensesi asla kurtaramazsınız, ejderhayı yenemezsiniz ve asla bir kahraman olamazsınız, ortada varılacak bir nihayet kalmamıştır. Geriye kalan tek şey, giderek ivmelenen ve sizi bir sonraki bölüme, bir sonraki anlık ödüle, bir sonraki saniyeye kilitleyen körleştirici bir “döngü”dür.

Son zamanlarda giderek artan, faillerinin henüz gençlik dönemlerinin başındaki bireyler olduğu şiddet eylemleri ve okul saldırıları, toplumun acı bir gündemi haline gelmiş durumda. Bu tür olayların ardından kamuoyu ve medyanın cevabını ilk bulmaya çalıştığı şey soru,  bu olayları tetikleyen “gerçek” suçlunun kim/ne olduğu. Bu anlarda, çoğunlukla ilk yönelinen hedef, içeriğinde kan ve silah bulunan dizi/filmler ve özellikle internet çağında büyüyen çocukların zamanlarının büyük bir kısmını harcadığı, dijital oyunlar.“Şiddet içerikli oyunlar çocuklarda saldırganlığı tetikliyor” argümanını, kendi içinde haklı noktalar bulundursa da, geçerli kabul edebilir miyiz, yoksa bu yanıt, asıl sorunun yapısal kökenlerini gölgeleyen bir okuma mı? 

Yeni nesildeki “aidiyetsizlik” hissine, nihilizme ve şiddet eğilimine dijital alışkanlıklar üzerinden bakacaksak sorunu sadece oyunların içeriğinde değil, bizzat içinde bulundukları o dijital dünyada aramamız gerekir. Karşı karşıya olduğumuz asıl kriz, dijital meşguliyet kültürünün teleolojik bir yapıdan, sonu gelmeyen ve bireyi yutan bir “haz döngüsüne” indirgenmiş olması. Geleneksel oyun, aslında gerçek hayatın o klasik ritminin dijital bir simülasyonu gibiydi. Oyuncuya her daim bir başlangıç, aşılması gereken engeller ve nihayetinde varılacak bir “son” sunulurdu. Prenses kurtarılır, ejderha yenilir, birey dünyayı kurtaran bir kahraman olarak belirir ve perde kapanırdı. Bu yapı, kendi içinde bütünlüklü bir anlatı inşa eder ve oyuncuya........

© Perspektif