Prof. Dr. Seyithan Deliduman

Erzurum’da eskiden beri söylenen güzel bir söz vardır:

“Civcivler güzün sayılır.”

Çünkü baharda yumurtadan çıkan civcivleri hemen saymanın pek anlamı yoktur.

Önlerinde uzun bir yaz vardır.

Kimi hastalanır, kimi ölür. Kimini sansar kapar, kimini şahin götürür. Bazen de küçük bir çocuk, sevmek için avucuna aldığı civcivi farkında olmadan fazla sıkar; severken hayattan koparır. Biri kaybolur, biri kümese dönmez. Yüz civcivle başlayan yolculuğun sonunda, güz geldiğinde geriye çok daha azı kalabilir.

İşte o zaman sayılır civcivler.

Çünkü artık elde kalan, ihtimal değil hakikattir.

Hayat da biraz böyledir.

İnsanlar çoğu zaman daha yolun başında saymaya başlar. Henüz kazanılmamış parayı servet, başlanmış işi başarı, kurulmuş ilişkiyi saadet, verilmiş sözü sonuç, çıkılmış yolu menzil zanneder.

Oysa başlamak başka, varmak başkadır.

Bir insanın ne kadar kazandığı kadar ne kadarını koruyabildiği; ne kadar yükseldiği kadar orada nasıl kaldığı; kaç kişiyle yola çıktığı kadar yolun sonunda yanında kaç kişinin bulunduğu da önemlidir.

Bu yalnız insanlar için değil; topluluklar, sosyal gruplar ve birlikler için de geçerlidir.

Bazı hareketler büyük iddialarla, parlak sıfatlarla ve geniş kalabalıklarla yola çıkar. Kendilerine “ideal bir nesil” yetiştirme misyonu biçenlerin yıllar sonra ağır suçlamaların ve yargılamaların merkezinde yer alması, başlangıçtaki iddia ile yolun sonunda ortaya çıkan tablo arasındaki mesafenin ne kadar büyüyebileceğini gösterir.

Bir zamanlar “gül devri”........

© ngazete