Pazar sabahları, zamanın insana biraz daha cömert davrandığı anlardır. Haftanın koşuşturması yerini yavaşlığa bırakır; sokaklar biraz daha sessiz, kahvenin buharı biraz daha anlamlı görünür. İşte tam da böyle sabahlarda insan, dış dünyadan çok kendi içine bakma cesareti bulur. Belki balkondaki solgun çiçeğin saksısını değiştirme vakti gelmiştir. Toprağa dokunmak, insanın kendi toprağına dokunması gibidir. Ellerimiz toprağı eşelerken fark ederiz ki tabiat, en derin hakikatleri gürültüyle değil, sessizlikle öğretir. Bilge bir bahçıvanın şu sözü, yalnızca bitkiler için değil, insan ömrü için de söylenmiş gibidir:"Çiçeğin saksısını değiştirirken eski toprağın birazını bırak. Köklerini de incitme."Bu cümlenin içinde acele etmeyen bir hikmet vardır.

Çünkü yenilenmek, geçmişi inkâr etmek değildir. İnsan, hafızasını sırtında bir yük gibi değil, köklerinde taşıdığı bir bereket gibi yaşamalıdır. Çocukluğumuz, ailemiz, bizi büyüten insanlar, aldığımız yaralar, öğrendiğimiz doğrular, yaptığımız hatalar... Bunların her biri eski toprağımızdır. Bazıları serttir, bazıları taşlıdır; fakat hepsi bizi bugün olduğumuz insana dönüştüren büyük terbiyenin parçalarıdır. Köklerinden utanan bir ağaç yaşayamaz. Ama yalnızca köklerine kapanıp kalan bir ağaç da büyüyemez.

Hayat, geçmiş ile gelecek arasında kurulan hassas bir köprüdür. O köprünün ayakta kalmasını sağlayan şey ise sadakat kadar cesarettir. Geçmişe sadakat, geleceğe cesaret... Birini kaybettiğimizde ya savruluruz ya da olduğumuz yerde donar kalırız. Yeni saksı, yalnızca yeni bir başlangıç değildir. Bazen yeni bir şehir, bazen yeni bir iş, bazen bir evlilik, bazen bir ayrılık, bazen de insanın kendi içine yaptığı uzun bir yolculuktur. Hayat bize defalarca saksı değiştirir; önemli olan değişimin kendisi değil, değişirken köklerimizi nasıl taşıdığımızdır.

Ölçü değin şey, varlığın sessiz nizamı değil mi? Belki de çağımızın en büyük yoksulluğu, ölçüyü........

© Milli Gazete