Hint Okyanusu'nun ılık sularında demirleyen bir ticaret filosunun rotası değiştiğinde, Atlantik'in ötesindeki karargâhlarda alarm zilleri çalmaya başlar. İşte tam da böyle bir anın eşiğindeyiz. Gündelik siyasetin sığ sularında çırpınmak, anlık krizlerin rüzgârına kapılıp savrulmak her zaman en kolay yoldur. Ancak hakikati arayan bir zihin için asıl mesele, yüzeydeki köpüklere değil, okyanusun derinliklerindeki büyük akıntılara odaklanmaktır. Toplumu karamsarlığa sürükleyen felaket senaryoları yerine ufkun ötesine bakıldığında, asıl büyük jeopolitik kırılmanın nerede yaşandığı çok daha net görülür. Ve bu kırılmanın en somut görüntüsü, bugün tam da bu satırların yazıldığı günlerde gözler önüne seriliyor.

Bugünlerde uluslararası kamuoyunun dikkati, tesadüf değil, doğrudan bir simgeye çevrilmiş durumda: 7-8 Temmuz 2026'da NATO'nun 36. Devlet ve Hükümet Başkanları Zirvesi, 2004 İstanbul zirvesinden bu yana ikinci kez Türkiye'de, bu sefer Ankara'da toplanıyor. İttifakın en üst düzey karar mekanizması, dünyanın dört bir yanından liderleri Cumhurbaşkanlığı Külliyesi'ne taşırken, klasik analizler bunu yalnızca bir organizasyon başarısı olarak okuyabilir. Fakat uluslararası sistemin kalbinde yankılanan asıl gerçek, eski ezberlerin Ortadoğu'nun kızgın kumlarında artık hiçbir karşılığının kalmamasıdır. NATO, küresel hegemonyasını sürdürebilmek adına yeni bir güvenlik mimarisi tasarlarken, Ortadoğu'yu Soğuk Savaş yıllarındaki gibi kolayca dizayn edilebilir bir arka bahçeolarak görme lüksünü tamamen yitirmiştir; zirvenin ev sahibi seçimi bile bunun sessiz bir itirafıdır.

Bu dönüşüm, çok kutuplu dünya düzeninin sancılı doğumunun yaşandığı bir zaman diliminde gerçekleşiyor. Basra Körfezi'nden başlayıp Kalkınma Yolu ile Anadolu'ya, oradan Doğu Akdeniz'e ve Kuzey Afrika'ya uzanan kuşakta, sessiz ama derinden bir bağımsızlık iradesi inşa ediliyor. Geçtiğimiz ay, ABD ile İran........

© Milat