Cantas cousas me pasan en tan pouco tempo: levantarme da cama, facer a cama, ter que asubiar, almorzar e marchar. Marchar para andar de can, claro. Na marcha tamén asubío. Agora é certo que xa non canto como cantaba. Menos mal. Porque o meu canto... xa o dicía a pobre da miña nai: “que mal cantas, neno”. Chamábame neno. Sería o seu neno, digo eu.

Fago tantas cousas........

© La Región