Tarih 29 Temmuz 2021.
Görsel olarak üzerimde bir Samsunspor forması ve yüzümde oldukça mutsuz bir ifadeyle yaptığım bir sosyal medya paylaşımında şu satırları yazmışım:

“Valla size açık ve net en hissettiğimi söyleyeyim, büyük bir dürüstlükle.
Samsunspor’a olan dolu dizgin sevda yıllarımda en mutsuz, en hissiz, en az takipli, en dikkati dağınık dönemlerimi yaşıyorum.

Ne transferlerle ilgilendim bu sene, ne hazırlık maçlarıyla ne de skorlarla. Hiçbirini tutamıyorum aklımda; çünkü tanıyamadığım bir kulüp var karşımda. Çok yapay bir enerji var, altı boş bir sevda lakırdıları dönüyor içeride. Herkes çok sevdiğini söylüyor ama ben o cümlelerin hakikatini en derinimde hissedemiyorum. Ve tüm bu yapaylık, tüm bu beni övmez, egomu beslemezsen ‘git başka takım tut!’culuk, insanların sevdasını sorgulama işleri beni boğuyor.

Armaya bakınca ailemi, arkadaşımı, sevdiğimi, çocuğumu görüyordum ben. Şu anki yönetimde yürekten önce para görüyorum ben ve bu benim ciğerlerimi cayır cayır yakıyor. Elbette para lazım, olmayınca olmuyorlar uçuşuyor zihnimde ama dozunda olmayınca içimde bir şeyler ölüyor.

Sevdam baki, asla vazgeçmem, uğruna-yoluna can feda o armanın; ama şu anki yapaylık, şu anki çıkar ilişkileri, en hakiki sevdalıları sorgulama ama en yapayları zirvelere çıkarmalar beni zerre mutlu etmiyor.

O yeni stadyumu en başından beri sevemiyorum zaten, ayağım gitmiyor. Ama biliyorum, hissediyorum o armanın sıcaklığını; o 20 Ocak 1989 futbol........

© Hedef Halk