Büyümenin, yaş almanın, aaa kimden neyi saklıyorum, düpedüz yaşlanmanın en güzel yanlarından biri insanın ‘hayatında neyi istemediğini daha iyi anlaması’ ve bu konuda taviz vermek zorunda olmadığı bir evreye geçmesi sanırım! Evet, yaşlanıyorum; bu durumla ilgili kafamda bir dolu düşünce var… Ama Seneca’nın “Gereğinden önce dertlenmek, boşa dertlenmektir” sözlerine tutunup konuyla ilgili bardağın dolu tarafına bakıyorum. Ve dolu tarafta beni en iyi hissettiren şey ‘hayatımda istemediğim, şeyler ve kişiler’le ilgili aldığım kararların ruhumda yarattığı huzur!

Bir arkadaşım vardı. (bu cümlede -di’li geçmiş zaman kullanmak bile yüzümde bir gülümseme oluşmasına neden oldu) Çok, çok uzun zamandır tanışıyorduk. Çok sık olmasa da belirli aralıklarla görüşüp birlikte vakit geçiriyorduk. Doğrusu bu buluşmalarda çıkardığı huzursuzluklar uzun bir süre ‘komik’ gelmişti bana… Gittiğimiz mekanla ilgili şikayetleri, hava durumuna söylenmeleri, dünyaya öfkesi, hem kendine hem çevresindekilere kızgınlığı, sürekli memnuniyetsizliği aramızda espri malzemesiydi. Yıllar boyunca bu ‘Huysuz Şirin’le görüşmenin beni ne kadar yorduğunu hiç düşünmedim doğrusu. Ta ki geçer yıla kadar! Onunla buluştuktan sonra eve dönerken, rahatsız olduğu şeyleri, beni hiç ilgilendirmese de, omuzlarımda bir yük gibi taşıdığımı fark ettim. Onu memnun etmek için harcadığım çabayla ilk göz göze geldiğimde, arkadaşlığımız yıllar içinde lüzumsuz bir dolu saçma sapan şeyle dolu bir ev gibi göründü bana. Durumu onunla konuşmaya çalıştım. Dinlemedi! Her şey onun etrafında dönüyordu… O huysuzluğunun tadını çıkarırken çevresindekileri yuvarladığı karanlığı görmek istemiyordu. Yine her şeyi, tüm olumsuzlukları üzerimize boca ettiği bir sohbetin orta yerinde artık onun öfkesini, onunla birlikte oradan oraya sürüklemek istemediğimi fark ettim. Masa da kalktım, ben giderken o arkamdan bir şeyler söylüyordu… Duymadım, doğru hiç umurumda değildi ne dediği. Neredeyse bir yıldır görüşmüyoruz.

HAYATI ZORLAŞTIRAN İNSANLAR ÇEVRESİNDEKİLERİN HIZ YAŞLANMASINA NEDEN OLUYOR

Geçen hafta........

© Habertürk