Bir kadın yaş aldıkça gerçekten değişiyor mu?

Ben artık buna pek inanmıyorum.

Bence kadın değişmiyor.

Sadece yıllar içinde kendisine ait olmayan ne varsa yavaş yavaş üzerinden çıkarıyor.

Başkalarının beklentilerini…

Kırılmasınlar diye sustuklarını…

Sevilsin diye kabullendiklerini…

“İyi kadın böyle olur” denilerek omuzlarına bırakılan görünmez yükleri…

Ve bir gün, bütün bunların altında kim olduğunu yeniden hatırlıyor.

Belki de yaş almak biraz budur:

Kadınların hayatında uzun bir dönem var.

Herkese yetiştiğimiz ama kendimize geç kaldığımız bir dönem.

Evin düzenini düşünüyoruz.

Annemizi, babamızı, eşimizi, dostumuzu…

Birinin sesindeki küçücük değişikliği fark ediyor, kimin canının sıkkın olduğunu daha söylemeden anlıyoruz.

Herkesin ihtiyacını biliyoruz da bize,

diye sorulduğunda bazen cevabımız olmuyor.

Çünkü çoğumuz istemekten önce vermeyi öğrendik.

Fedakârlığı sevgi sandık.

İdare etmeyi kadınlık.

Her şeyi toparlamayı güç.

Belki de bazı yükler bize ait bile değildi.

Annelerimizden gördük, onların annelerinden duyduk.

Kadının evi toparlaması, kırılanı onarması, susması, idare etmesi gerektiğini öyle doğal öğrendik ki bir süre sonra bunun karakterimiz mi, bize öğretilmiş bir rol mü olduğunu ayırt edemez olduk.

Yaş almak biraz da bunu fark etmek galiba:

Bize miras kalan her şeyi taşımak zorunda olmadığımızı.

Ve belki en acısı da şu oldu:

Güçlü görünen kadının yorulmaya hakkı yokmuş gibi davranıldı.

Oysa kadın da yorulur.

Bazen kimseyi anlamak, toparlamak, teselli etmek istemez.

Bazen yalnızca kendi içindeki sesi duymaya ihtiyaç duyar.

İnsan yaş aldıkça bunu daha iyi anlıyor.

Her yük taşınmak zorunda değil.

Her ilişki korunmak zorunda değil.

Her yanlış anlaşılma düzeltilmek zorunda değil.

Her giden geri çağrılmak zorunda değil.

Bazen insanın........

© Haberler