Ξημερώματα της Τετάρτης 22 Απριλίου, ακριβώς στην εκπνοή της συμφωνημένης κατάπαυσης πυρός με το Ιράν, ο Τραμπ ανακοίνωσε επέκτασή της. Παρά τις αρειμάνιες διακηρύξεις του, ο Τραμπ βλεφάρισε πρώτος. Κάτι τέτοιο φυσικά προσμενόταν από πολλούς ειδικούς. Εξάλλου δεν θα υπήρχε καμία λογική στην αναίρεση της κίνησης που του επέτρεψε έστω μερικώς να απεμπλακεί από μια σύγκρουση της οποίας την κλιμάκωση δεν έλεγχε και τις συνέπειές της δυσκολευόταν να τις διαχειριστεί.

Η Ουάσινγκτον φαίνεται να βρίσκεται τελματωμένη σ’ ένα αδιέξοδο: το κόστος της συνέχισης της αναμέτρησης με την Τεχεράνη, όπως αυτή διεξήχθη πριν από την κατάπαυση, φαντάζει απαγορευτικά υψηλό, ενώ το κόστος της συγκατάνευσης στους όρους που η τελευταία θέτει απαράδεκτα ταπεινωτικό. Ακριβώς αυτή τη δυσπεψία έναντι των αμετακίνητων όρων των Ιρανών θέλησαν να θεραπεύσουν οι Αμερικανοί, επιχειρώντας, κατά την παγιωμένη πλέον πρακτική του Τραμπ, να επιτύχουν μέσω «διπλωματικών» μέσων όσα δεν ηδυνήθησαν μέσω στρατιωτικών.

Παίρνοντας κάποιες ακόμη σελίδες από το προχειρογραμμένο τραμπικό εγχειρίδιο, επιχείρησαν να εφαρμόσουν τη μέθοδο ασφυκτικής περίσφιξης που δοκίμασαν στη Βενεζουέλα........

© EFSYN