Υπάρχει ένα ερώτημα που με επισκέπτεται τις πρώτες πρωινές ώρες, όταν ο ύπνος δεν έρχεται και το μυαλό σκαλίζει παλιές μνήμες. Το ερώτημα είναι: «Τι θα είχα κάνει το 1938 αν ζούσα στο Βερολίνο το πρωί μετά την Νύχτα των Κρυστάλλων;»Όχι τι λέω ότι θα έκανα. Όχι τι ελπίζω ότι θα είχα κάνει. Αλλά τι θα έκανα πραγματικά — ιδίως όταν τα τρένα άρχιζαν να κυλάνε στις ράγες στοιβαγμένα με Εβραίους, όταν οι γείτονες σιώπησαν, όταν το κόστος της αξιοπρέπειας έγινε η απώλεια των πάντων;Οι περισσότεροι από εμάς, φοβάμαι, θα κάναμε λίγα, πολύ λίγα. Όχι από απανθρωπιά. Αλλά από φόβο. Κι από την απατηλή, εγωιστική πεποίθηση ότι κάποιος άλλος θα μίλαγε, ότι η κατάσταση είναι «περίπλοκη», ότι πρέπει να είμαστε «συνετοί».Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως «η πεπατημένη, είναι το άλλοθι της δειλίας». Και πόσο έχουμε προσκολληθεί σε αυτό το άλλοθι! Πόσοι πολλοί εξακολουθούμε να κρυβόμαστε πίσω από αυτό το άλλοθι! Κάπου εκεί, μια στο τόσο, εμφανίζεται κάποιος, κάποια που δεν κρύβεται πίσω από οποιοδήποτε άλλοθι. Κάποιος που, όταν οι άλλοι κάνουν πίσω, βγαίνει μπροστά. Κάποια που λέει τα πράγματα με το όνομά τους όταν όλοι οι άλλοι περί άλλων τυρβάζουν.Η Φραντσέσκα Αλμπανέζε είναι αυτή η κάποια.Στέκεται μπροστά στην Υφήλιο — μόνη, άοπλη, οπλισμένη μόνο με το Νόμο, με τη γλώσσα, και μ' ένα αλλόκοτο θάρρος — και λέει εκείνο που οι κεντρώοι δεν θα πουν, εκείνο που τα υπουργεία Εξωτερικών δεν θα πουν, εκείνο που οι αρχισυντάκτες δεν θα επιτρέψουν να κοσμήσει τα πρωτοσέλιδα και τα δελτία τους. Λέει: «Ναι, πρόκειται για γενοκτονία. Την οποία η Ανθρωπότητα παρακολουθούμε να συμβαίνει σε πραγματικό χρόνο.»Να μην τολμήσει ο οποιοσδήποτε να πει ότι η Φραντσέσκα υπερβάλλει. Να μην τολμήσει να πει ότι ο όρος είναι........

© EFSYN