Bir filmde adam kapıyı kapatıyor. Yüzüne bakıyoruz, bir şeylerin ters gittiğini anlıyoruz. Ardından müzik başlıyor. Sonra başka bir karakter gelip soruyor. “Hâlâ geçmişte yaşadıklarını unutamadın, değil mi?”

Unutamadığını zaten görmüştük. Ve fakat film, gördüğümüzden emin olmak istiyor. Yüz ifadesine güvenmiyor, sessizliğe güvenmiyor, bize de güvenmiyor. Duyguyu gösterdikten sonra bir de adını söylüyor. Sahne bitene kadar yanlış anlama ihtimalimiz tamamen ortadan kaldırılıyor. Sonunda her şeyi anlıyoruz. Ama pek az şey hissediyoruz.

Sinemada beni giderek daha fazla yoran bir anlatma alışkanlığı var. Karakterler kendi davranışlarını açıklıyor, senaryo onların geçmişini açıklıyor, müzik hangi duyguyla izlememiz gerektiğini açıklıyor. Bazen bir sahnenin ardından gelen sahne, yalnızca öncekinin izahını yapmak için çekilmiş gibi duruyor.

Oysa günlük........

© Diriliş Postası