Σε εποχές σκληρές, που η πολιτική σήμαινε ζωή, επιβίωση, ελπίδα, φόβο και δίκιο, εκλέγεται τον Φεβρουάριο του 1964 η Ενωση Κέντρου με ποσοστό 52,72% και 173 βουλευτές. Εκλογικός θρίαμβος ενός κόμματος που ιδρύθηκε μόλις τον Σεπτέμβριο του 1961. Ιδρύθηκε ως κεντρώος χώρος, υπό τη σαφή έννοια του όρου, ως χώρος πολιτικής έκφρασης μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς. Στην επιτακτική ανάγκη για αλλαγή του πολιτικού κλίματος συντάχθηκε και η ΕΔΑ, σταυροδοτώντας επιλεκτικά υποψηφίους του Κέντρου. Η κεντρώα κυβέρνηση δεν μακροημέρευσε. Ανετράπη εκ των έσω. Επέζησε για σχεδόν 18 δύσκολους, αλλά γόνιμους, μήνες έως τον Ιούλιο του 1965 και τα Ιουλιανά.

Είναι μάλλον η πρώτη φορά που συγκροτείται πολιτικό Κέντρο στην Ελλάδα, αφού «τεχνικά» αλλά και πολιτικά η ύπαρξη Κέντρου προϋποθέτει ανεπτυγμένες τις δύο εκατέρωθέν του αντίπαλες πολιτικές δυνάμεις. Ο πολιτικός χώρος που είχε δημιουργήσει το 1910 ο Βενιζέλος υπήρξε μια δύναμη αστική, ριζικής βελτίωσης των πολιτικών συνθηκών απέναντι στο έως τότε κυρίαρχο πολιτικό κατεστημένο του θρόνου. Το βασιλικό κατεστημένο που απειλήθηκε, ονόμασε τη μεταρρυθμιστική παράταξη του Βενιζέλου δαιμονική δύναμη ανατροπής και καταστροφής.

Η ίδρυση της Ενωσης Κέντρου, ενώ υποστηρίχθηκε από τον θρόνο ως απάντηση στην παντοδυναμία του Κωνσταντίνου........

© Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ