Hızın ve hazzın anlık olarak değer gördüğü, dijital ekranların ruhları teslim aldığı fırtınalı bir çağın tam ortasındayız. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte sokaklara dökülen milyonlarca insan, adını koyamadığı bir koşuşturmanın peşinde ömür tüketiyor. Modern dünya; banka hesaplarını, kariyer basamaklarını, sahip olunanları ve dijital vitrinleri insana birer “varoluş” reçetesi olarak sunuyor.

İnsan gerçekten neyle yaşar?

İnsanı yalnızca fizyolojik ihtiyaçlarını gideren bir canlı olarak görmek, yaratılışındaki anlamı gözden kaçırmaktır. İnsanı değerli kılan; hayatına kattığı manadır.

İnsan; inandığı, sevdiği, umut ettiği ve bir vicdan pusulasına tutunabildiği müddetçe gerçekten yaşar.

Teknoloji hayatımızı kolaylaştırıyor, bilgiye ulaşmanın sınırlarını ortadan kaldırıyor. Yapay zekâ çağında makineler öğreniyor, algoritmalar bizi bizden daha iyi tanıma iddiasıyla karşımıza çıkıyor. Ancak bütün bu imkânların cevaplayamadığı kadim bir soru hâlâ önümüzde duruyor:

Ekranlar çoğalabilir, imkânlar genişleyebilir, teknoloji aklın sınırlarını zorlayabilir; fakat insanın kalbindeki anlam arayışını hiçbir algoritma tek başına karşılayamaz.

İnsanlık asırlardır hayatın “neden”ini ve “nasıl”ını anlamaya çalışıyor.

Filozoflar bu soruların peşinden giderken psikoloji dünyası insanı hayata bağlayan motivasyonu, umudu ve anlamı araştırıyor.

Modern insan ise çoğu zaman “nasıl yaşayacağını” planlarken “niçin yaşadığını” unutuyor.

Daha iyi bir otomobil…

Daha yüksek bir makam…

Daha görünür bir hayat…

İhtiyacı olmadığı hâlde ihtiyaç gibi sunulan şeylerin peşinden koşarken insanın omuzlarındaki yük giderek ağırlaşıyor.

Oysa hayatımızdaki yükleri........

© Yeni Birlik