“Şimdi niye yazmıyorsun emekliliğini bekliyorsun?”

“Çok yoğunum, vaktim yok…”

İşte bu noktada aklıma C. Northcote Parkinson’un 1955 yılında ortaya koyduğu Parkinson yasasında geçen bir cümle geldi. ” Bir iş tamamlanması için kendisine ayrılan zamanı dolduracak şekilde genişler.”

Bir yazı yazmak için birisine 1 saat verirseniz, muhtemelen 1 saatin tamamını kullanır. Aynı yazı için 1 hafta süre verirseniz bu iş 1 haftaya yayılır. 

İş hayatında bir müdür, bir elamanından, bir konuda bir rapor hazırlamasını ister ve bunun için bir hafta süre verirse olacaklar aşağı yukarı şudur;

İlk gün: “Daha zaman var.”

İkinci gün: “Araştırmalıyım.”

Üçüncü gün: ”Ayrıntılara bakmalıyım, güzel rapor olacak.”

Dördüncü gün: “Şuralarını beğenmedim yeniden yazmalıyım.”

Beşinci gün: ” Bu gün rapora bakmayayım yarın nasıl olmuş son kez okuyayım.”

Altıncı gün: “Oooo şunlar eksik kalmış yeniden araştırayım…”

Yedinci gün: “Geç kaldım artık ne olursa olsun bitirip vermeliyim.”

Aynı rapor için beş kişiye beş gün süre verilirse iş dahada sarpa sarabilir ve hatta rapor için beş günden sonra ek süre bile istenebilir.

Evi temizlemek için bir gün ayırdıysak ev akşama kadar temizlenir. Fakat aynı ev telefon edip bir saat sonra sizi ziyarete gelecek bir ahbabınız için yarım saat........

© Yeni Asya