Κατά την πρώτη προεδρία Τραμπ πολλοί αναλυτές προσπαθούσαν να επινοήσουν ένα στρατηγικό δόγμα που θα ερμήνευε εκ των υστέρων τις παράδοξες ενέργειες του αμερικανού προέδρου. Σήμερα, αντίθετα, ο κόσμος έχει σχεδόν παραιτηθεί από κάθε προσπάθεια ανάλυσης των ενεργειών του Τραμπ με ορθολογικά κριτήρια. Για τους περισσότερους, ο πόλεμος στο Ιράν αυτήν τη στιγμή δεν είναι τίποτα παραπάνω από άλλη μια αχρείαστη κρίση που προέκυψε αποκλειστικά από τη θυελλώδη προσωπικότητα του Τραμπ, ο οποίος ακόμα δεν έχει ξεκαθαρίσει τους στρατηγικούς στόχους της επέμβασης. Και αν υπάρχει ένας παίκτης με σχέδιο σε αυτήν την κρίση, αυτός είναι ο Νετανιάχου που κατά πολλούς τηλε-κατευθύνει τον Τραμπ.

Ισως να έχουν έτσι τα πράγματα. Επειδή όμως οι ενέργειες του Τραμπ παράγουν γεωπολιτικά αποτελέσματα, και επειδή οι ΗΠΑ θα συνεχίσουν να υπάρχουν μετά τον Τραμπ (και αν μη τι άλλο η εμπειρία Μπάιντεν μας έδειξε ότι επιστροφή των Δημοκρατικών δεν θα σημαίνει και επιστροφή στον προ του 2016 Ευρω-Ατλαντικό «παράδεισο»), οφείλουμε να σκεφτούμε αν και πώς ο πόλεμος στο Ιράν εξυπηρετεί, έστω και πλαγίως, ένα μεγαλύτερο στρατηγικό σχέδιο. Είναι άλλωστε σαφές ότι, σε αντίθεση με την πρώτη θητεία........

© Ta Nea