Περιμένοντας κυριακάτικα τον τελικό του Μουντιάλ σκεφτόμουν ότι ο μικρός του τελικός (αυτός στον οποίο η Αγγλία κέρδισε τη Γαλλία με το εντυπωσιακό 6-4) είναι μια μικρή απόδειξη του πόσο θεαματικό θα ήταν το ποδόσφαιρο, αν δεν υπήρχε η πίεση των αποτελεσμάτων και το είδος της δουλειάς που κάνουν σήμερα οι προπονητές.

Αν όλοι έβλεπαν τα ματς του Μουντιάλ ως «παιχνίδια», όπως είδαν τον μικρό τελικό οι Γάλλοι και οι Αγγλοι, θα είχαμε σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο όχι 304 γκολ (πάνω από τρία κατά μέσο όρο ανά ματς) αλλά πιθανότατα τα διπλάσια! Γιατί οι ποδοσφαιριστές του καιρού μας είναι τρομεροί αθλητές – εκρηκτικοί, γρήγοροι, ασταμάτητοι, στους οποίους οι προπονητές περνάνε χαλινάρι. Οχι γιατί είναι κακοί άνθρωποι. Αλλά γιατί η ανάγκη της νίκης το απαιτεί.

Αναφέρομαι στη στοχευμένη ανάγκη κι όχι στη νίκη ως αποτέλεσμα. Η διαφορά του Αγγλία – Γαλλία του σαββατόβραδου από ένα κανονικό Αγγλία – Γαλλία είναι ότι το σαββατόβραδο έβλεπες δύο ομάδες που δεν έπαιζαν για να κερδίσουν, αλλά έπαιζαν για να παίξουν, γνωρίζοντας πως κάποιος θα κερδίσει και κάποιος όχι, χωρίς να τρέχει και τίποτα.

Η διαφορά ήταν ότι η μία ομάδα θα τερμάτιζε στην τρίτη θέση (και η ομοσπονδία της θα έπαιρνε μπόνους για τους βαθμούς και τις νίκες στο Μουντιάλ 29 εκατομμύρια) και η άλλη θα ήταν τέταρτη και θα έπαιρνε 27. Τα δύο εκατομμύρια δεν αλλάζουν την ζωή ούτε της γαλλικής ούτε της αγγλικής ομοσπονδίας. Αν τα έπαιρναν οι ίδιοι οι παίκτες προσωπικά ίσως να βλέπαμε και κανένα φάουλ.

Μετά το τέλος του ματς, όταν ο........

© Ta Nea