Από τότε που ο αείμνηστος Φρανσουά Μιτεράν εξηγούσε στους συγχρόνους του ότι πολιτική είναι πρωτίστως διαχείριση συμβόλων, κύλησε τόσο πολύ νερό κάτω από τις γέφυρες του Σηκουάνα, ώστε ελάχιστοι ήταν αυτοί που πλέον πίστευαν ότι το ποτάμι θα μπορούσε ποτέ να γυρίσει πίσω επιστρέφοντας στα μεγάλα πολιτικά αφηγήματα και τις ιδεολογικές αναζητήσεις που άρδευαν τα πεδία των κοινωνικών συγκρούσεων της νεωτερικής περιόδου.

Οι περισσότεροι εξάλλου είχαν αρχίσει να πείθονται από τις μετανεωτερικές δοξασίες που κατέκλυσαν τους δημόσιους χώρους της μεταβιομηχανικής εποχής, ότι είχε πράγματι φθάσει το τέλος της Ιστορίας και των φαντασιώσεων που τη συνόδευαν αναζητώντας κάποιο νόημα πέραν αυτού που είχε αφ’ εαυτού το κυνήγι της ατομικής, άντε και της οικογενειακής, επιτυχίας. Κάπως έτσι, άλλωστε, ο πραγματισμός έγινε αναμφισβήτητος και η άνοδος του νεοφιλελευθερισμού ακαταμάχητη. Τα μάθημα του Μιτεράν ξεχάστηκε. Το πολιτικό τοπίο ερημοποιήθηκε ιδεολογικά. Οι πηγές έμπνευσης των κοινωνικών κινημάτων στέρεψαν με αποτέλεσμα να αρχίσει η αφυδάτωση, η συρρίκνωση και η κρίση της αντιπροσωπευτικότητάς τους.

Στην Ελλάδα η κρίση αυτή εμφανίστηκε μαζί με το παγκοσμίως γνωστό φαινόμενο της........

© Ta Nea