3 Haziran gecesi, İstanbul sahnesi tarihi günlerinden birini yaşadı. Türk rock müziğinin efsane isimlerinden Şebnem Ferah, tam 6 yıllık aranın ardından yeniden dinleyicileriyle buluştu. Sahneye adım attığı an hissettiği o devasa heyecan ve kırılganlık, kurduğu her cümleden okunuyordu. Dinleyicilerine dönüp, “Buraya gelirken çok tedirgin olarak gelmekle birlikte, eve geliyormuş gibi hissettim” diyordu. Aranın getirdiği dertleşme arzusuyla ekliyordu: “Galiba yokluğunuzda sizin benim evim olduğunuzu anlamışım. Bu gece son bıraktığımız yerden hatalarıyla, sevaplarıyla ve üstüne altı yıl eklenmiş hâliyle birlikte hem kutlayalım istiyorum hem de size karşı sorumluluklarımı yerine getirebilmek istiyorum. Ne kadar heyecanlı olduğumu size anlatamam.”

Bu içten buluşma, sosyal medyanın da bir numaralı gündemi oldu elbette. Gidemeyenler hayıflandı, gidenler o şanslı anların fotoğraflarını, videolarını paylaştı. Ancak madalyonun bir de diğer yüzü vardı; asıl konuşulması gereken, o gecenin coşkusundan ziyade Şebnem Ferah’ın performansı ve sahne kıyafeti üzerine yapılan acımasız yorumlardı. Yılların özlemini, sanatçının sahnede döktüğü teri ıskalayıp sadece biçime ve kusur aramaya odaklanan bir kitle, klavye başındaydı.

Üstelik bu ne ilk örnekti ne de son olacak gibi görünüyor.

Daha birkaç gün önce benzer bir acımasızlığın hedefinde, hamileliği sırasında konser vermeyi sürdüren Melike Şahin vardı. Yaşadığı nefes zorlanması üzerine yapılan “Evet hamilesin, nefesin yetmiyor olabilir ama bu seyirciye saygısızlıktır” yorumu, sosyal medyanın içine düştüğü empati yoksunluğunu tek başına özetliyordu.

Sosyal medya, doğası gereği herkese fikrini kamusal alanda, filtresizce söyleme olanağı veriyor. Demokratik gibi görünen bu zemin, ne yazık ki çoğunlukla ayarsız........

© T24