menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

Ahmet Ümit ile peş peşe cinayetlerin izinde Roma sokakları: Roma; iktidar, şiddet ve gösteri arasındaki ilişkinin de sahnesi; aslında anlatılan bizim hikâyemiz...

62 0
18.10.2026

Ahmet Ümit, Yapı Kredi Yayınları’ndan çıkan yeni romanı Roma’nın Beş Günü’nde okuru peş peşe işlenen cinayetlerin izinde Roma sokaklarına götürüyor. Müziğin ve arkeolojinin iç içe geçtiği roman, Afrodisias’tan Roma’ya uzanan bir suç örgüsünü anlatırken paranın, iktidarın ve toplumsal çürümenin insanı nasıl dönüştürdüğünü de sorguluyor. Bana göre romanın en güçlü yanı, Roma’yı görkemli bir arka plan olarak kullanmakla yetinmemesi; antik dünyanın iktidar, şiddet ve gösteri biçimlerini bugünün dünyasıyla yan yana getirmesi.

Kayıp Tanrılar Ülkesi’nde tanıdığımız Berlin Emniyeti Cinayet Masası Başkomiseri Yıldız Karasu ile yardımcısı Tobias Becker, bu kez Interpol adına özel bir görev için Roma’da. Art arda işlenen sıra dışı cinayetlerin izini süren ikili, tarihin gölgesinde kendi adaletini uygulayan bir suç çetesiyle karşı karşıya geliyor.

Ahmet Ümit’in kahramanları arasında benim için ayrı bir yeri olan Yıldız Karasu’yu neden yeniden romana taşıdığını, cinselliğini neden geri planda bıraktığını konuştuk. Sohbetimiz kapalı erkek topluluklarından antik çağın “ekmek ve eğlence” siyasetinin bugünkü karşılığına, iyi bir amacın cinayeti meşru kılıp kılamayacağından aşkın karanlık yüzüne kadar uzandı. Bu arada Roma mutfağı ile Gaziantep mutfağı arasındaki yarışın galibini de öğrendik.

- Romanı “Ölümsüz bir aşk için ölümsüz bir varlığı sevmen gerekir” cümlesiyle açıyorsunuz. Büyük bir aşk, insanı suça sürükleyebilir mi?

Aşka başlarken hepimiz bir çocuk kadar masum ve iyi niyetliyizdir. Cellat olmaktan çok kurban olmaya yatkınızdır.

- Aşk bir körlük hali diyebilir miyiz?

Evet, aynı zamanda büyük bir masumiyet ve saflık hâli. Fakat aşk dediğimiz şey bir yanılsamadır. Bu yanılsamayı fark ettikçe hayal kırıklığına uğrarız. Hayal kırıklığı da insanı öfkeye, şiddete, hatta öldürmeye kadar götürebilir; insanı kötüleştirebilir, bayağılaştırabilir. “Ölümsüz bir aşk için ölümsüz bir varlığı sevmen gerekir” derken daha büyük ideallere duyulan aşkı kastediyorum. Bu, Tanrı’ya duyulan aşk olabilir; Zoilos’un Afrodit’e duyduğu aşk olabilir. Kendini çocuklara, doğaya, hayvanlara ya da insanlığa adamak da olabilir. Bunlar insanın ruhunu yücelten, ölümsüz aşklardır. İki insan arasındaki aşkta da bu mümkün; fakat insanın aşkın bir gün bitebileceğini bilecek kadar bilge olması gerekir. Âşık olduğunuz kişiyle evlenseniz bile başlangıçtaki duygular aynı yoğunlukta sürmez.

- Ya sevgiye dönüştüğünde?

Sevgiye dönüştüğünde ilişkiyi sürdürebilirsiniz. Ama eski coşku ve büyük tutku kalmayabilir. İnsan da “Eskiden bana nasıl bakardı, şimdi nasıl bakıyor?” diyerek hayal kırıklığına uğrayabilir. Aşk, sürekli devam edebilecek bir duygu değil. Buna ne beden ne ruh ne de akıl dayanabilir. Aşk, sıkıştırılmış büyük bir duygu patlamasıdır. Romanda da iki farklı aşk anlayışını karşılaştırıyorum: Biri insanı yüceltirken diğeri sevdiğini ortadan kaldırmaya kadar varabiliyor.

- Tam da burada Zoilos’u sormak istiyorum. O, servetini doğduğu kente aktarırken çağdaş karakterleriniz para uğruna her şeyi gözden çıkarıyor. Zoilos’u bugünün insanına karşı ahlaki bir ölçü olarak mı kurdunuz?

Maalesef evet. İnsanlık her dönemde alçaktı; önce bunu söyleyeyim. Roma, insanlık tarihinin en büyük uygarlıklarından biriydi ama aynı zamanda inanılmaz bir vahşeti de barındırıyordu. Bugün karşılaştığımız kötülükler, vahşet, ahlaksızlık ve insani yozlaşma o dönemde de vardı. Bugünün farkı, bütün bunların açıkça savunulabilmesi. Eskiden insanlar yaptıkları kötülükten utanırdı. Cinayet işleyen, hırsızlık ya da yolsuzluk yapan kişi bunun bir alçaklık olduğunu bilirdi. Bugünse gerek dünyada gerek Türkiye’de insanlar bunları savunabiliyor. Trump’ın vergi vermemeyi savunması ve buna rağmen başkan seçilmesi bunun bir örneği.

- Trump bir ülkeyi işgal edebileceğini, hatta istediği ülkeye savaş açabileceğini de söyleyebiliyor. Çok acayip değil mi?

Evet, “Burayı işgal ederim, savaş açarım” diyor. Bu yalnızca uluslararası ilişkiler açısından yanlış değil; bunun adı zalimlik, despotluk. “Benim gibi düşünmeyen yaşayamaz” demek. İnsanlık bugün olumsuz özelliklerini ve yaptığı rezillikleri açıkça savunur hale geldi.

- Gücüne dayanarak…

“Güçlüyüm ve yaparım” diyerek. Korkunç olan bu. Yoksa insanlık bence her dönemde rezildi. Romanlarımda asıl anlatmak istediğim de insanı gerçekçi biçimde tasvir etmek. “Biz iyiyiz, güzeliz, ahlaklıyız” diyerek gerçeği örtemeyiz.

- Yaşasın… Başkomiser Yıldız Karasu yeniden karşımızda.

Evet, Yıldız var. Yıldız efsane! İyi bir karakter oldu, değil mi?

- Müthiş. Yıldız benim her zaman favorim. Bence Başkomiser Nevzat’ın pabucunu dama atacak. Ne dersiniz?

Yıldız müthiş bir karakter. Ama hem Nevzat hem Yıldız olsun! Sürekli Başkomiser Nevzat’ı yazmak istemiyorum. Zaten yalnızca beş romanımda var; bu ise on altıncı romanım. Yıldız’la yapmak istediğim başka bir şey var: Görmek, tanımak ve yazmak istediğim şehirlere onu gönderiyorum. Önce Berlin’e gitti, şimdi Roma’da.

- Roma’yı nasıl buldunuz?  Enfes bir yer değil mi?

Roma gerçekten başka. Berlin de güzel bir şehir, ona da kıyamıyorum. Bir şehri yazdığınızda artık orası sizin de şehriniz oluyor. Geçen gün Maltepe’de, okullara yönelik bir söyleşim vardı. Orada da anlattım: Yıldız Karasu’yla yabancı ülkelerin önemli şehirlerini yazıyorum. Bu, aslında kendime meydan okumam. Bir Türk yazar olarak Berlin’i, Roma’yı, Paris’i ya da Kahire’yi yazabilir miyim? Bir yazar olarak bu meydan okuma benim için çok kıymetli. Roma’yı yazarken devamlılığı olan bir karakterim de bulunsun istedim. Bu karakterin kadın olmasını özellikle seçtim. Çünkü Yıldız, erkeklerin egemen olduğu polislik dünyasında bir kadın; Almanya’da ise Türk kökenli biri. Bu nedenle iki kez “öteki”. Üstelik bir anne.

- Yıldız’ın kökenine inersek, Berlin’de yetişmiş Türk kökenli bir Alman polisi. Soruşturma Türkiye’ye uzandığında kökeniyle mesleki tarafsızlığı arasındaki sınır da bulanıklaşıyor. Onu bu ikili aidiyet üzerinden mi kurdunuz?

Bunun için Yıldız’ın ailesine bakmak gerekiyor. Babası politik göçmen. Annesi kanserden ölmüş. Ailesi 12 Eylül darbesinden sonra Türkiye’den Almanya’ya kaçmış. Yıldız’ın itirazcı yönü biraz da buradan geliyor. Babasına ve ailesinin solcu geçmişine de itiraz etmiş. Belki polisliği seçmesi de bu geçmişe karşı bir tepki. Fakat bütün bunların ötesinde vicdanlı bir kadın; tıpkı Nevzat gibi.

- Bir anne olarak oğluna karşı duyduğu suçluluk da sürekli karşısına çıkıyor.

Erkek bir polis çoğunlukla bu suçluluğu hissetmez; Yıldız ise sürekli hissediyor. Bu da onu güçlü bir karakter yapıyor.

- Bu suçluluk, Yıldız’ın........

© T24