Derler ki; “dünyada çok sayıda kötülük ve yığınla kötü var. İnsanlık tarihi, iyilerle kötüler arasındaki bitmeyen bir mücadele olarak da okunabilir”.

Kötülük, kendiliğinden oluşmaz ve yalnızca bireysel davranışlarda görülmez; düzenlerin ve o düzenlerdeki kurumların, çıkarların, egemenlik ilişkilerinin içinde, geniş yığınları etkileyecek biçimde sürekli yeniden üretilir.

Kötüler güçlü görünür; çünkü iktidar, bireysel çıkarlar ve ayrıcalıklar hep onların yanındadır. Kötülüğün parçası olmak kolaydır: Sessiz kalmak, görmezden gelmek, kişisel çıkarından başka bir şey düşünmemek yeterlidir. Çoğu insan gerçekleri algılayıp kendisi gibi olanlarla yaşam birliğine katılıncaya değin, kötülüklerden sakınmak için kolay yolu seçer; güçten, o güçle sürdürülen düzenden, sağlayacağı ayrıcalıklardan yana konum alır. Bu tercihiyle, ilk kez tarihin derinliklerindeki güçlü insanların kurduğu ve on binlerce yıldır süregelen, doğayla uyumsuz, nükleer silahlardan da kötü, “yöneten azınlık / yönetilen çoğunluk” düzeninin sürmesine destek olur.

İyilik ise çoğu zaman bu düzene karşı direnişten doğar. İyilerin kötülere karşı adalet, eşitlik, dayanışma hedefi için verilen bu mücadele zordur, bir yığın engelle karşı karşıyadır. Kötülerin egemenliğindeki dünyada, iyilerin, ne zaman sonuçlanacağı belirsiz mücadelesine katılmanın, ödenmesi olası bedelini göze almayı gerektirir ama o mücadele ile kazanılacak her şey buna değer.

Çünkü, insanlık yalnızca iyilerin mücadelesiyle ilerler, gelişir.

Görüldüğü gibi, kötülüklerden kurtulmanın iki yolu vardır:

Bu kolay ama yanlış bir yoldur.

Bu zor ama doğru olan yoldur.

Tarihin her döneminde kötülükle mücadele farklı biçimler alsa da iyilerin hedefi her zaman kurulu düzeni değiştirmek olmuştur:

Üstat K. Marx ve F. Engels, ünlü eserleri Komünist Manifesto’da somutlaştırdıkları, iyiler / kötüler mücadelesinden; "Şimdiye kadarki bütün toplumların tarihi, sınıf savaşımları tarihidir" diye söz ederler ve “son üretim........

© Sonsöz