Η σύγκρουση Νετανιάχου–Ερντογάν επηρεάζει άμεσα την Ελλάδα και την αρχιτεκτονική ασφαλείας της Ανατολικής Μεσογείου.

Η Τουρκία ζητά έκδοση «ερυθράς αγγελίας» κατά του Νετανιάχου, ενώ το Ισραήλ αντεπιτίθεται με κατηγορίες κατά του Ερντογάν.

Η στρατηγική της Τουρκίας στη Συρία αποσκοπεί στον έλεγχο στρατηγικών υποδομών και περιορισμό της κουρδικής αυτονομίας.

Η Ελλάδα πρέπει να διατηρεί καθαρές γραμμές στη στρατηγική της, χωρίς αυτόματη στρατιωτική εμπλοκή σε εξωτερικές συγκρούσεις.

Η Αθήνα οφείλει να καταδικάζει παραβιάσεις ανθρωπιστικού δικαίου και να μην εξαγνίζει τον Νετανιάχου, ενώ ταυτόχρονα να απορρίπτει τον τουρκικό αναθεωρητισμό.

Η νέα σύγκρουση Νετανιάχου–Ερντογάν δεν είναι ένας ακόμη πόλεμος δηλώσεων ανάμεσα σε δύο ηγέτες που επενδύουν πολιτικά στην ένταση. Είναι η δημόσια εκδήλωση μιας βαθύτερης αναμέτρησης για το ποιος θα καθορίσει την αρχιτεκτονική ασφαλείας της Ανατολικής Μεσογείου και της Μέσης Ανατολής.

Και αυτή η σύγκρουση αφορά άμεσα την Ελλάδα. Η Τουρκία ανακοίνωσε ότι θα ζητήσει από την Interpol την έκδοση «ερυθράς αγγελίας» κατά του Μπενιαμίν Νετανιάχου, στο πλαίσιο τουρκικής δικαστικής υπόθεσης για την ισραηλινή επέμβαση κατά του στολίσκου που κατευθυνόταν προς τη Γάζα. Χρειάζεται εδώ μία κρίσιμη διάκριση: η Άγκυρα δεν έχει εκδώσει από μόνη της δεσμευτικό «διεθνές ένταλμα». Υπάρχει τουρκικό ένταλμα και αίτημα προς την Interpol, η οποία θα αποφασίσει εάν θα το αποδεχθεί. Άλλο αυτό και άλλο το ήδη υφιστάμενο ένταλμα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου κατά του Νετανιάχου, το οποίο εκδόθηκε στις 21 Νοεμβρίου 2024 για καταγγελλόμενα εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Το γραφείο του Ισραηλινού πρωθυπουργού απάντησε με πρωτοφανή σφοδρότητα. Χαρακτήρισε τον Ερντογάν «αντισημίτη δικτάτορα» και του καταλόγισε ότι καταπιέζει τους Κούρδους, φιλοξενεί στελέχη της Χαμάς, φυλακίζει αντιπάλους και δημοσιογράφους και «κατέχει τη μισή Κύπρο».

Η αναφορά στην Κύπρο δεν ήταν διακοσμητική. Ήταν το μήνυμα ότι το Ισραήλ διαθέτει ολόκληρο φάκελο επιχειρημάτων με τα οποία μπορεί να αμφισβητήσει την εικόνα της Τουρκίας ως δήθεν προστάτιδας του διεθνούς δικαίου.

Διότι ο Ερντογάν μπορεί να καταγγέλλει τις παραβιάσεις του Ισραήλ στη Γάζα και στη Συρία. Δεν μπορεί όμως να απαιτεί να ξεχάσει ο κόσμος ότι η χώρα του διατηρεί στρατό κατοχής σε ευρωπαϊκό έδαφος, δεν αναγνωρίζει την Κυπριακή Δημοκρατία και ζητά διεθνή αναγνώριση του αποτελέσματος μιας εισβολής.

Το διεθνές δίκαιο δεν είναι τηλεχειριστήριο: δεν το ανοίγεις στη Γάζα και δεν το κλείνεις στην Κύπρο.

Η Συρία έγινε το πεδίο της αναμέτρησης

Η φραστική σύγκρουση έχει ήδη αποκτήσει στρατιωτικό υπόβαθρο. Στις 18 Αυγούστου, το Ισραήλ πραγματοποίησε οκτώ........

© Newpost