Καθόμουνα πριν από καμιά εικοσαριά έτη στο Κολωνάκι κι έπινα καφέ μ’ ένα λαμόγιο. Μην ξεκινήσετε τις γκριμάτσες, η παρέα είναι παρέα και η δουλειά είναι δουλειά. Από κάπου πρέπει να πάρουμε τις πληροφορίες μας εμείς οι δημοσιογράφοι και το πρόβλημα δεν είναι να μιλάς με τα λαμόγια το πρόβλημα είναι να πιστεύεις ό,τι σου λένε. Να σε ελέγχει η “πηγή” σου με δυο λόγια, αντί να την ελέγχεις εσύ. Δύσκολη υπόθεση, τεντωμένο σχοινί, νεύρα στην τσίτα, άλλο τώρα αν εμφανίζεσαι πρόσχαρος και χαλαρουήτα. Γι’ αυτό ένα σωρό πιτσιρικάδες γυρνάνε την πλάτη στο ρεπορτάζ και ασχολούνται με τη “δημοσιογραφία δεδομένων”. Δεν έχει πολλή πλάκα να βγάζεις το φίδι απ’ την τρύπα και τα κάστανα  απ’ τη φωτιά σε καθημερινή βάση… Αλλά είχαμε μείνει εκεί που κουβέντιαζα με το λαμόγιο. Και του έλεγα ότι μια από τις τελευταίες συμβουλές του Κίτσου στους επιτελείς της κραταιής τότε “Ελευθεροτυπίας” ήταν να παίξουν μπαλίτσα με τους πιτσιρικάδες. Να τους προσεγγίσουν με κάθε τρόπο, γιατί εκεί βρισκόταν το ψωμάκι της αυριανής μέρας. “Άκου να δεις ρε φίλε”, σχολίασα με ολίγη μνησικακία, “ποια πιτσιρίκια; Αφού δεν........

© Newpost