Önceki akşam çalıştığım Sözcü Televizyonu’nda Günün Dosyası programını tamamlayıp, evime doğru yol aldım. Erken uyudum, gece yarısı uyandım.

Elime telefonumu alıp, X’te dolaşmaya başladım. Başparmağımı telefonun üzerinde her kaydırdığımda içimdeki ‘boşa zaman harcıyorum’ hissi tüm vücudumu sarmaya başladı.

Bir süredir bu platform kin, nefret, öfke odası oluverdi.

Evde 6 kediyle yaşıyorum, biliyorsunuz tırnak çıkarmak onlara özgü bir ifade...

Sinirlendiklerinde tırnaklarını çıkarırlar. X’te sanki kimsenin tırnakları içe çekilmiyor gibi.

Herkes birbirini tırmalamaya çalışıyor, herkes birbirinden nefret ediyor.

Hiçbir ifade estetik değil. Bir kaygı, bir kızgınlık ifade edilirken kesinlikle temellendirilmiyor.

Herkes birbirine özetle direkt olmasa da “Allah belanı versin, keşke ölsen” diyor.

Kutuplaştırma oyununun hüküm sürdüğü, hepimizin birer kaybedene dönüştüğümüz böyle bir rejimin altında bir an olsun insan olduğumuzu hatırlamak istiyorum.

Arkadaşlarıma bakıyorum, meslektaşlarımı okuyorum.

Bir zamanlar aynı şeylere sevindiğimizi, milli maçlarda........

© Korkusuz