2025’in Aralık ayı verileri, hayat pahalılığının artık istisna değil, kalıcı bir gerçeklik olduğunu bir kez daha ortaya koydu.

Aylık %3,39, yıllık 9,45. Bu tabloya CTP Milletvekili Devrim Barçın’ın dikkat çektiği kritik bir eşik eşlik ediyor: Emekli ve kamu çalışanlarının maaşlarına yansıyacak son altı aylık hayat pahalılığı !,66. Barçın’ın vurgusu net: Asgari ücret en az bu oranda korunmalı.

Bu noktada Devrim Barçın’ın tutumunu ayrıca not etmek gerekiyor. Barçın, memurun, asgari ücretlinin ve emeklinin haklarına yönelik süreci yalnızca siyasi söylem düzeyinde değil, rakamlar ve mevzuat üzerinden yaptığı dikkatli analizlerle takip ediyor. Hayat pahalılığı oranlarından yasal yükümlülüklere kadar ortaya koyduğu veriler, tartışmayı duygusal bir zeminden çıkarıp somut gerçeklere oturtuyor.

Bu yaklaşım, özellikle geniş halk kesimlerini doğrudan ilgilendiren ücret ve gelir politikalarında halkın sevgisini kazanıyor.

Dönelim Asgari ücretlinin durumuna, “Korunma” kelimesi özellikle önemli. Çünkü mesele zam yapmak değil; alım gücünü muhafaza etmek. Bugün asgari ücretle geçinen bir çalışan için barınma, gıda, ulaşım ve enerji kalemleri artık pazarlık konusu değil, zorunluluk. Hayat pahalılığı !,66 iken asgari ücretin bunun altında kalması, fiilen ücret indirimi anlamına geliyor.

Bu noktada şu soruyu sormak gerekiyor: KKTC’de asgari ücret ne kadar olmalı?

Matematik basit: Son altı aylık hayat pahalılığı kadar bir artış, asgari ücretlinin “yerinde saymasını” sağlar. Üzerine çıkmak ise refah payıdır. Yani !,66 alt sınırdır; tartışılması gereken, bunun üstüne konulacak makul bir refah payıdır. Çünkü yıllık 9,45’lik bir enflasyon ortamında, sadece geriden geleni telafi etmek, çalışanı sürekli bir adım geride tutar.

Ancak fotoğrafın tamamına bakmak........

© Kıbrıs Postası