Ey dünyanın bütün güzelliklerini yüreğinde barındıran cancağızım Nazenin ruhun o kadar çok varlık çabası gösteriyor ki Araçlar amaca dönüşüyor sen fark etmiyorsun Bilesin ki ondandır bu kırgınlıkların, kızgınlıkların ve hayal kırıklıkların….

Ey dünyanın bütün güzelliklerini yüreğinde barındıran cancağızım Nazenin ruhun o kadar çok varlık çabası gösteriyor ki Araçlar amaca dönüşüyor sen fark etmiyorsun Bilesin ki ondandır bu kırgınlıkların, kızgınlıkların ve hayal kırıklıkların….

İnsan sahip olduğu kısıtlı güç ile bir dünya hayatı tasavvuru oluşturuyor ve hayatının da bu tasavvur doğrultusunda şekillenmesini istiyor ancak unuttuğu bir şey var: Hiçbir insan aslında böyle bir vaad ile dünyaya gelmiyor. Hiçbir insana dünya hayatının tamamen kendi tasavvurundan müteşekkil bir yer olduğu vaadinde bulunulmuyor. Ancak insan acziyetinin farkında olmayıp sahip olduğu sınırlı güç ile dünya hayatı üzerinde tahakküm kurmak isteyince olanlar oluyor ve çatışma başlıyor.

Oysaki insan, yaradılış hikmetlerini anlayarak dünya hayatındaki varlıkla uyum içerisinde yaşamaya çalışmadığında ortaya çıkan çatışmayı kaybetmeye mahkûm. Nasıl ki suyun kaldırma kuvvetini anlayıp onunla savaşmak ya da ona üstünlük kurmaya çalışmak yerine dengeyi sağlayıp onunla uyum içerisinde olduğunuzda ancak yüzebiliyor oluyorsanız diğer bütün varlıklarla olan ilişkide bunun bir benzeri. Hayat ancak siz yaratılmış olan bütün varlıklar ile uyum içerisinde olabilme kapasitesini geliştirebildiğinizde huzurla akıp gidiyor.

İçine doğduğumuz aile ve toplum aracılığıyla tanıyoruz hayatı. Bu nedenle de neyin doğru yaşam sayıldığı, hangi yaşta neyin olması gerektiği gibi konular birey daha sorgulamayı öğrenmeden şekillenmeye başlıyor zihinlerde. Erikson gibi gelişim kuramcıları da insan yaşamının belirli dönemlerden geçtiğini ve her dönemin yerine getirilmesi gereken psikososyal görevleri olduğunu söylemiş bir zamanlar.........

© İnsaniyet