Başlıktaki sualin önemini kavramak için şöyle bir tefekkür/tezekkür yapalım:

Her şeyin —zamanın, mekânın, eşyanın, insanın, bu dünyanın ve sonsuzluğun— mâliki olan Rabbimiz Teâlâ, ezelden ebede yaşanacak her hadiseyi ve her gelişmeyi planlayan ve yazandır. Gücüne, kudretine ve ilmine sınır olmayan Allah Teâlâ, yeryüzüne göndereceği son dinin (İslâm’ın) Resulü olacak elçisine, ezelde planladığı zamanda (Milâdî 610 yılı Ramazan’ın 27’sinde), planladığı mekânda (Hira Mağarası’nda), seçtiği melek Cebrail aracılığıyla ilk vahyini göndermiştir.

O emir şudur: “Oku!” Son ve sonsuz mesajın ((Kur'an)ilk ayetini ne kadar tefekkür edersek edelim o kadar iyidir. Aynı şekilde

Rabbimizin akıl, irade, düşünme, tefekkür ve tezekkür kabiliyeti verdiği her insan şunu merak etmeli değil mi:

“Acaba Rabbimizin ilk emrini alan Peygamberimiz bu manzara karşısında ne yapmıştır? Nasıl bir ruh hâline girmiştir? Ve en önemlisi bu suale nasıl cevap vermiştir?”

Ezelin, ebedin, bütün varlıkların ve kaderin sahibi olan Rabbimizin “Habîbim” diye hitap ettiği Peygamberimizin verdiği ilk cevap çok önemlidir. Hepimizin bildiği gibi bu cevap kısaca: “Bilmiyorum.”
(Yani: Ben okuma yazma bilmiyorum.)

“BİLMİYORUM” DEMEK İLK SÜNNETTİR

Bilindiği üzere sünnet üçe........

© Habername