Yoksullar bu ülkenin en kalabalık sınıfı.
Ama en sessizi.

Sabahın köründe uyanırlar; çünkü geç kalma lüksleri yoktur. Akşam erken yatarlar; çünkü yarının derdi bugünden ağırdır. Hayat onlar için bir “bekleme salonu” gibidir: daha iyi bir gün, biraz adalet, bir parça insaf beklenir… Ama çağrılan isim hep başkasıdır.

Yoksulluk bizde bir sonuç değil, bir kader gibi pazarlanır. “Çalışsaydın”, “okusaydın”, “akıllı olsaydın”… Hep aynı cümleler. Oysa kimse sormaz:
Hangi okul?
Hangi iş?
Hangi fırsat?

Yoksulun........

© Habererk