Floransa’nın sanat kokan sokaklarında, takvimler 1502’yi gösterdiğinde herkesin ümidi kestiği devasa bir mermer blok yatıyordu. Dev lakaplı, Agostino di Duccio tarafından yanlış darbelerle hasar verilmiş, halkın gözünde kıymeti kalmamış koca bir taş parçası...

Belediye Başkanı (Adalet Sancaktarı) Piero Soderini dahi mermerin kurtarılabileceğine inanmıyordu. Lakin Roma’dan gelen genç bir dahi, Michelangelo, o yontulması imkânsız görülen blokta, Rönesans’ın sembolü olacak Davud’u görebilmişti.

Olayın sanatsal boyutu tarihin sayfalarında yerini aldı; fakat Michelangelo ile Soderini arasında geçen o meşhur diyalog, modern iş dünyasına ve insan psikolojisine dair eşsiz dersler barındırıyor.

Davud heykeli neredeyse bitmişti. Soderini atölyeye girdi, kendini bir sanat eleştirmeni edasıyla konumlandırdı ve o tarihi cümleyi kurdu: Burnu biraz büyük olmuş.

Tam o an, Michelangelo bir yol ayrımına geldi. Karşısındaki kişi şehrin en güçlü adamıydı. Sanatçı, Soderini’ye aşağıdan yukarıya bakmanın perspektifi bozduğunu, burnun gayet orantılı olduğunu teknik terimlerle anlatabilirdi. Yahut öfkelenip sanatına karışılmamasını isteyebilirdi.........

© Yeniçağ