Şu kâinatta, her yeni güne “sonsuz ihtiyaç ve sıfır sermaye” ile uyanan insan; asıl Sahibini bulana dek boşlukta savrulur, sahte alkışlarla avunur, fânî rütbelerle yorulur. Oysa bu derin sızının devası O’nu bulmaktır; O’nu bulunca her korkudan kurtulmaktır.

Bu devayı, zindan karanlığında nura kavuşan bir mahkûmun gözyaşlarında gördüm. Soğuk taşlar üzerinde secdede ağlayan bu adama koğuş arkadaşları “Aklını mı yitirdin?” diye sorarlar. Titreyen dudaklarından dökülen cevap, içimizdeki gizli yaranın feryadıdır: “Yıllardır öksüz kalan bir çocuğun annesini bulduğunda ona nasıl sarılacağını bilemezsiniz. Ben de yıllardır Rabbimi arıyordum, kimsesizdim, nihayet O’nu buldum...”

Rabbini bulan, asıl huzuru bulandır! Sıradan bir fâninin kapısında bile aylarca beklediğimiz dünyada; saltanatında ortağı olmadığından kapısında hiçbir yasakçının bulunmadığı, “manisiz, müdahalesiz, hâilsiz, mümanaatsız” doğrudan huzuruna girilebilen Ezel Sultanı’na sığınır1. Okyanusun dibindeki küçücük bir deniz böceğinin sesini aracısız duyan, Kur’ân’ın ifadesiyle “gözlerin hain bakışını ve kalplerin gizlediğini bilen”2 bir Rabbin huzurundadır. Öyleyse padişahın gemisine binip de ağır çantasını sırtında taşıyan o gafil yolcu gibi hayatın yükünü omuzlarımızda taşımayalım, yıpranmayalım. Çünkü “yuhyî” sırrı fısıldar: “Sen, o gemide bir dümenci neferisin. Vazifeni güzel gör, ücretini al, keyfine bak” 3.

Madem şefkatli bir Sahibimiz var, neden fani ayrılıklarla kalbimizi dağlıyor, yok yere ağlıyoruz?“Ve hüve hayyun lâ yemût” (O, hiç ölmeyecek bir Hayy-ı Ezeli’dir) müjdesi yaralarımıza merhem sürüyor: Firak acılarını dindirecek ebedi bir Mahbub-u Bâkî’niz var. Sevdiğiniz dünyevî güzellikler O’nun cemalinin zayıf birer gölgesidir. Fânîler birer âyinedir; “Âyinelerin değişmesi şaşaa-i cemalin cilvesini tazeleştirir, güzelleştirir”.........

© Yeni Asya