Doğrusu, yerinde ve kararınca olursa, işe yaramıyor da değil.

Derste, sohbette ya da bir topluluğa hitap ederken yeri geldiğinde yapılacak ufak bir şaka, o an, ağırlaşmış havayı bir parça rahatlatıyor, rehaveti dağıtıyor. Bu durumda şaka, bir mana ifade ediyor.

Güldürmek, eğlenmek, eğlendirmek maksadıyla ya da karşındakini şaşırtmak için söylenen söz demek olan şaka, lügat âlimi Ebu Abdullah İbnü’l-A’rabî’nin tarifiyle, “Sert sözün yumuşak ve rahat bir biçimde ifade edilmesi; sözün, değişik anlatım tarzlarıyla dile getirilmesi”dir1

“Lâtife” sözüyle de bilinen şaka, Arapçada, mizah, lâtife, alay ve eğlence manasına gelen “hezl” kelimesiyle ifade edilmektedir.

Bazı âlimlerce şakaya, “boş ve saçma sözler, zarif sebepler, garip gerekçeler” dense de, belagat âlimlerinin çoğu, onu, manaya güzellik veren sanatlardan kabul etmiş­lerdir.

“Ben de şaka yaparım, ancak sadece doğru olanı söylerim”2 sözüyle nezih şaka ve nükteye cevaz veren Peygamberimizin........

© Yeni Asya