expand_moreexpand_lessexpand_moreexpand_less
|
 |
Mehmet Kabakçıİnsaniyet |
sen durdun diye durmaz hiçbir şey akıp gider bu sokak bu cadde bu şehir kaldırımların ruhu incinirken tel örgülü bir çite takılır gibi...
bir ateş geçer içimizden kor kalır kül olmaz asla sonra gider herkes bir ben kalırım bana sen pencere kenarlarında yoksun yine de...
koptu gemileri zapt eden halatlar kaç gemi yitip gider kaç gemi limanını kaybeder bir fotoğraf milyarlarca görüntümden durdurulmuş bir an...
saklı olanı sever insan aşikârdan kaçarken heyhat ben onu yine de tanıdım Edoardo kralın soytarılarından en korkağıydı boyamayı severdi...
kirlenmiş kağıtlar çekmecelerde sürünürken bir şüphe ormanında kaybolurken kalmak keskin bir bıçak üzerinde yürümek olurken...
bütün cephelerde yenileceğiz ve bağlayacaklar ellerimizi dillerimiz çoktan susmuş zaten susuz azıksız kalacağız harabelere dönmüş bir...
içimde birbirine saldıran onlarca his yine de mazbut ve temkinli adımlarım tek bir ses hariç tüm seslere kapalı kulaklarım zira biliyorum...
kendi gerçeğimi senin gerçeğinden ayırırken bir şeyler kuruyor içimde ve sararmadan dökülüyor yapraklar zaten çiçek açtırmadı...
şehrin karanlık caddeleri çağırıyor beni hayallerim yalpalıyor birazdan devrilecekmiş gibi ne bir ağaçtır devrilen ne de koca bir dağ bir...
alevini yitirmiş ateşler oynaşıyor kalbimde kül olmaktan kaçıyorlar sağrısı sıcak eyersiz atları kovalıyorum içimin menfezlerinde...
bir kurşun dolaşıyor içimde kalbimi arayarak oysa ben kaybettim gözlerimi de limandan birer birer ayrılan gemilere bakarak çenemi çoktan...
şehirler kurulup yıkılıyor göğsümün tam ortasında artık bir çöl genişliyor içimin duldalarında bütün köşeler yasaklanmış bana...
bir sürü söz biriktirmiştim sonra unuttum hepsini ve senin sesini yine de bir hikâyem olmalı gidince kimi eskimiş kimi pörsümüş anılar bir...
login
who are we?
contact us
qosheapp
